SERMONES FIDELES. 



I. DE VERITATE. 



&quot;Quio est veritas?&quot; inquit Pilatus derisor; nee praestolari 

 voluit responsum. Certe sunt, qui cogitationum vertigine 

 delectantur; ac pro servitute habent, fide fixa aut axio- 

 matis constantibus, constringi ; liberii arbitrii usura in 

 cogitando, non minus quam in agendo, affectantes. Cujus- 

 modi quidem sectse philosophorum licet defecerint ; super- 

 sunt tamen ingenia quaedam ventosa et discursantia, quibus 

 eaedem omnino venae, licet non pari, cum antiquis, copia 

 sanguinis repletae. Verum, nee difficultas sola, laborque 

 quern homines subeunt, in veritate invenienda; nee quee 

 ex ea inventa cogitationibus imponitur captivitas, men- 

 daciis favorem conciliat; sed ipsius mendacii naturalis 

 (utcunque corruptus,) amor. E recentiore Graecorum 

 schola quidam, rem ad examen vocans, haeret attonitus; 

 dum excogitare nequit, quorsum mortales amarent men- 

 dacium, ipsius mendacii causa; cum nee voluptati sit, ut 

 mendacia poetamm ; nee utilitati, ut ilia mercatorum. 

 Sed nescio quomodo, veritas ista, (utpote nuda et manifesta 

 lux diurna,) personatas hujus mundi fabulas, ineptiasque, 

 non tarn magnifice et eleganter ostendit, quam taedae, 

 lucernaeque nocturnae. Ad unionis, forsan, valorem, per- 

 venire poterit veritas, quae per diem speciosissima apparet : 

 sed ad pretium adamantis, aut carbunculi, qui lumine 

 vario pulcherrime splendent, nunquam ascendet. Mix- 

 tura mendacii voluptatem semper auget. Ecquis dubitat, 

 si e mentibus hominum tollerentur opiniones vanae, spes 

 blandae, aestimationes rerum falsaa, imaginationes ad libi 

 tum, et id genus alia, quin multorum animi relinquerentur 

 dejecti, et marcidi, atrse bilis et languoris pleni, as sibimet 

 ipsis ingrati ac displicentes ? Patrum unus, rnagna cum 



