254 DE MORTE. 



forti, appropinquans mors efficere valeat; eosdem enim 

 gerunt homines illi spiritus, usque ad extremum momentum. 

 Mortuus est Augustus Caesar, voce certe urbana : &quot; Livia, 

 conjugii nostri memor, vive, et vale.&quot; Tiberius inter dissi- 

 mulandum ; ita enim de illo Tacitus ; &quot; Jam Tiberium vires, 

 et corpus, non dissimulatio, deserebant.&quot; Vespasianus cum 

 scommate; exonerans enim se super sella: Ut puto Deus 

 fio. Galba cum gnoma : &quot; Feri, si ex re sit populi Romani :&quot; 

 protendens simul collurn. Septimius Severus, inter expe- 

 dienda negotia : &quot; Adeste, si quid mihi restat agendum.&quot; 

 Pariter et alii. Certe Stoici, minium insumpserunt opera) 

 in solatia mortis : etenim grandi suo, contra earn, apparatu, 

 effecerunt, ut terribilior videretur. Rectius ille, &quot; qui finem 

 vitae extremum inter munera ponit naturae.&quot; jEque enim 

 est naturale hominibus mori, ac nasci ; atque infans forsan, 

 non minorem sentit dolorem ex hoc, quam ex illo. Qui 

 moritur inter prosequendum magnum aliquod desiderium, 

 ita se habet, ut vulneratus, sanguine adhuc fervente, qui 

 plagam vix sentit. Itaque mens, in aliquod bonum fixa et 

 mtenta, a doloribus mortis se subducit. Verum enimvero, 

 super omnia, suavissimum canticorum est illud, &quot; Nunc di- 

 mittis;&quot; cum quis fines suos, et exspectationes honestas, 

 assecutus fuerit. Hoc item in se habet mors, ut bouse 

 famae januam aperiat, et livorem extinguat: 



Extinctus amabitur idem. 



III. DE UNITATE ECCLESI^E. 



CUM religio sit praecipuum humanae societatis vinculum, 

 par est, ut et ipsa,debitis verae unitatis et charitatis vinculis, 

 astringatur. Dissidia circa religionem, mala erant, ethnicis 

 incognita. Nee mirum, cum religio ethnicorum posita 

 esset potius in ritibus, et cultu Deorum externo, quam in 

 constanti aliqua confessione, et fide. Facile enim est con- 

 jicere, cujusmodi fuerit illorum fides, cum praecipui ecclesiae 

 ipsorum doctores et patres, fuerint poetffi. Inter attributa 

 autem veri Dei ponit ur, quod sit Deus zelotypus: itaque 

 cultus ejus non fert mixturam, nee consortium. Quam- 

 obrem pauca quaedam de unitate in ecclesia dicemus. 

 Scilicet, qui sint ejus fructus, qui limites, quibus denique 

 modis conciliator. 



Unitatis fructus praecipui, (praeterquam quod Deo summe 

 placeat, id quod ante omnia poni debet,) sunt duo. Alter 



