DE UNITATE ECCLESIA:. 255 



respicit eos, qui extra ecclesiam sunt ; alter eos, qui intra. 

 Quod ad pnorem attinet, certum est, longe maxima in 

 ecclesia scandala, esse haeresses, et schismata; ut quse 

 etiam corruptelas morum superent. Quemadmodum enim 

 in corpore natural!, vulnera, et solutio continuitatis, genere 

 pejora sunt, quam humores putridi ; similis est corporis 

 spirituals ratio. Adeo ut nihil reperiatur, quod seque 

 homines, ab ingressu in ecclesiam absterreat, aut jam re- 

 ceptos expellat, ac unitatis violatio. Itaque temporibus 

 quibus illud increbrescit, ut alii dicant, &quot; Ecce in deserto ;&quot; 

 alii, &quot; Ecce in penetralibus;&quot; hoc est, dum quidam Christum 

 quaerunt in haereticorum conciliabulis, quidam in facie 

 ecclesiae externa, opus est prorsus, ut rlla vox aures homi- 

 num quasi perpetuo feriat ; Nolite exire. Doctor ille gen 

 tium, cujus vocatio et missio, propria et demandata, ei 

 imposuit, ut eorum, qui extra ecclesiam fuerant, curam 

 gereret, inquit, &quot;Si ingrediatur ccetus vestros infidelis quis- 

 piam, aut idiota, et vos variis loquentes linguis audiat, 

 annon vos insanire praedicabit ?&quot; Neque sane, multo melius 

 se habet, cum athei, et homines profani, tantas, in reli- 

 gione, lites, et opinionum dimicationes, intueantur. Si- 

 quidem haec res ab ecclesia illos avertit, et in cathedra 

 derisorum sedere facit. Levius quiddam videatur, quam 

 ut in tractatu tarn serio citetur, deformitatem tamen rei 

 egregie depingit. Insignis quidam jocandi artifex, in cata- 

 logo librorum bibliothecae cujusdam fabulosse, inter cseteros, 

 cum hac inscriptione, librum ponit : &quot; Saltationes florales, 

 et gesticulationes hsereticorum.&quot; Nemo enim est ex iis, qui 

 non peculiarem quendam motum corporis ridiculum, et 

 gestus deformitatem, exhibeat : unde fieri non potest, quin 

 homines carnales, et politici degeneres, subsannent, qui 

 facile in contemptum rerum sacrarum feruntur. Quantum 

 ad fructus unitatis, qui ad eos, qui intra sunt, redundat, is, 

 uno verbo, pax est, quae innumeras benedictiones com- 

 plectitur. Etenim fidem stabilit, charitatem accendit; 

 quin et externa ecclesise pax in pacem internam conscientiee 

 sensim distillat ; laboresque scribentium, et legentium con- 

 troversias, vertit in tractatus pietatis, et mortificationis. 



Quantum ad terminos et limites unitatis, vera procul, 

 dubio et justa eorum collocatio; magni prorsus est, ad 

 omnia in religione, momenti. Duo autem in iis statuendis 

 ridentur fieri excessus. Hominibus enim zelo fervidis, 

 omnis pacificationis mentio est odiosa ; &quot; Numnam pax, 

 Jehu? Quid tibi cum pace? Vade post me.&quot; Quasi pax 

 nihil esset ad rem, sed sectae et partes. Contra, quidam 



