DK UN 7 IT ATE ECCLESIAv 



* 



principi tenebrarum.&quot; Quid autem hoc ab illo differt, si 

 causa religionis descendat, et prgecipitetur, ad crudelia et 

 execrabilia scelera, principestrucidandi, in populorum vitas 

 grassandi, et imperia funditus evertendi ? Videter quidem 

 hoc perinde esse, ac si quis descendentem faciat Spiritum 

 Sanctum, in specie, non columbse, sed vulturis, aut corvi ; 

 aut ex navi ecclesise erigeret vexillum piratarum, et assassi- 

 norum: quocirca, justum est, et id ipsum necessitas tem- 

 porum flagitat, ut ecclesia doctrina sua, et decretis suis ; 

 principes gladio; omnesque literse seu religiosse sint, seu 

 morales, caduceo suo; in barathrum inferni damnent, et 

 detrudant in secula, hujusmodi facta, et doctrinas iis auc- 

 toritatem aliquam tribuentes; ut magna ex parte jam 

 pridem factum est. Certe optandum esset, ut in omnibus 

 circa religionem consiliis, ante oculos hominum prsefige- 

 retur monitum illud apostoli : &quot; Ira hominis non implet jus- 

 titiam Dei.&quot; Atque ut verum dicamus, optime, et pru- 

 dentissime observatum est, ab uno ex patribus, profundse 

 sapientise viro, nee minus ingenue, et sincere, ab eodem 

 prolatum, et evulgatum: &quot; Eos, qui conscientias premi, 

 iisque vim inferri suadent, sub illo dogmate, cupiditates 

 suas subtexere, illamque rem sua interesse, putare.&quot; 



IV. DE VINDICTA. 



VINDICTA agrestis qusedam justitia est; quse quo magis 

 humana natura serpit, eo fortius legibus severis est evel- 

 lenda. Etenim injuria illata, legem tantummodo violat; 

 at reposita, legem auctoritate sua plane spoliat. Certe, in 

 vindicanda injuria, sequalem se quis inimico suo sistit; in 

 remittenda vero, superiorem : regium enim est, ignoscere. 

 Equidem memini dixisse Solomonem, &quot; Honori est homini 

 oft ensas prseterire.&quot; Quod jam prseteriit, in integrum res- 

 titui non potest; at prudentes sat habent praesentia et 

 futura curare. Nugantur igitur, et se frustra conturbant, 

 qui praeteritarum rerum satagunt. Injuriam nemo, injuries 

 ipsius causa, infert ; verum, ut ex ea, lucri aliquid, aut 

 voluptatis, aut honoris, sibi conciliet: cur igitur cuipiam 

 succenseam, quod se potius quam me diligat? Quod si 

 quis ex malignitate mera sit injuriosus; quid turn? etiam 

 spina et rubus pungunt et lacerant, quia natura sua utun- 

 tur. Vindictas prsecipue excusationem merentur, in iis 

 injuriis, de quibus lege cautum non est. At simul pros- 

 piciat quis, ut genus vindictse, ejusmodi sit, quod non sit 



