DE VIXDICTA. 259 



legi obnoxium. Alias ipse sibi pcenam conduplicat, inimicus 

 vero lucrum facit. Sunt, qui inter sumendam vindictam, 

 cupiunt, ut laesi intelligant, unde malum illud sibi ingruerit. 

 Nempe generosior est iste aflectus : siquidem videntur illi, 

 non tarn ipsa ultione delectari, quam ut laesum facti sui 

 poeniteat. At vili ingenio praediti, et malitiosi, instar sa- 

 gittarum stint, quse per tenebras volant. Magnus dux 

 Florentiae Cosmus, acutissimum telum vibravit in amicos 

 perfidos, aut incuriosos. &quot; Legimus (inquit) et mandatum 

 habemus, ut inimicis nostris ignoscamus; at nuspiam legi- 

 tur, astringi nos, ad ignoscendum amicis :&quot; verum Spiritus 

 Job loquitur meliora : &quot; Numnam (inquit) de manu Dei bona 

 accipiemus, neque mala itidem quandoque sustinebimus?&quot; 

 Quod etiam, aliquo modo, de amicis dici par est. Hoc cer- 

 tissimum est, hominem qui vindictae studet, sua vulnera 

 refricare, qua3 alias, sibi relicta, sanari et consolidari po- 

 tuissent. LJltiones publicae, maxima ex parte; prospere 

 cedunt: quales erant, propter caedem Caesaris, caedem Per- 

 tinacis, caedem Henrici quart! magni illius Galliae regis, et 

 aliorum complurium. At in vindictis privatis hoc minime 

 tenet. Quin potius, homines vindicativi vitam fere agunt 

 veneficarum, quae ut aliis sunt exitiabiles, ita ipsae ple- 

 runque exitum infaustum sortiuntur. 



V. DE REBUS ADVERSIS. 



GRANDE prorsus sonabat Seneca, more Stoicorum, cum 

 diceret : &quot; Bona rerum secundarum optabilia, adversarum 

 mirabilia.&quot; Certe si miracalum recte ponatur illud, quod 

 naturam superat, cernuntur miracula, maxime in calami- 

 tatibus. At priorem illam sententiam magniloquentia supe 

 rat, alterum ex ejus dictis ; et excelsius quiddam est, quam 

 ethnico conveniat. &quot; Vere magnum habere fragilitatem 

 hominis, securitatem Dei.&quot; Sane hoc dictum in poesi fuisset 

 tolerabilius, ubi transcendentia ista magis probantur. Ac 

 ut verum dicamus, poetae hoc intactum non reliquerunt. 

 Eadem enim fere res est, quae adumbratur, in portentoso 

 illo poetarum antiquorum commento, quod mysterio vide- 

 tur non carere ; imo et statum Christianum non obscure 

 referre ; nimirum de Hercule ; qui cum ad solvenda Pro- 

 methei vincula proficisceretur (in Prometheo autem figura 

 naturee humanae repraasentatur) ; oceani longitudinem in 

 poculo figulino emensus est; ubi ad vivum Christiana 

 constantia depingitur, quse in fragili carnis testa, per mundi 



