262 DE DISSIMULATIONE ET SIMULATIONS. 



Quantum ad secundum, dissimulationem scilicet: ex 

 necessitate quadam ilia taciturnitatem sequitur. Adeo ut 

 qui tectus esse vult, dissimulator aliquatenus vel nolens 

 evadat. Etenim astutiores sunt homines, quam ut pati- 

 antur aliquem in aequilibrio se continere absque aliqua in 

 alteram partem inclinationis suse declaratione. Ita quses- 

 tionibus subtilibus eum obsidebunt, et allicient, et excutient, 

 ut, nisi obfirmato et absurdo silentio se quis muniat, necesse 

 ei fuerit, se nonnihil prodere : quinetiam si hoc non fecerit, 

 ex silentio ipso, aliquid conjecturee capient, non minus, quam 

 ex verbis. Quod vero ad sequivoeationes, et oracula ver- 

 borum attinet, non poterunt ilia diu valere. Ita ut nemo 

 tectus esse queat, nisi aliquem dissimulations gradum sibi 

 indulgeat : queB nihil aliud est, quam silentii quaedam 

 appendix, aut limbus. 



Quantum vero ad tertium gradum ; nimirum simula- 

 tionem, et professionem falsam ; illam magis vitiosam, et 

 minus politicam, duco; nisi forte dignus vindice nodus 

 incident. Itaque perpetua consuetude simulandi, vitium 

 est, aut ex ingenii lubricitate quadam, vel timiditate, 

 ortum; aut etiam, ex animi constitutione, quae vitio aliquo 

 magno imbuta est : quod, quia occultare oportet, simula- 

 tionem etiam in aliis adhibere et exercere efficit, ne forte 

 habitus ipse intercidat. 



Commoda simulationis et dissimulationis tria. Primum 

 est, quod oppositionem amoliatur, et homines imparatos 

 aggrediatur, ubi enim consilia cujuspiam evulgata fuerint, 

 adversarii, veluti tuba, excitantur. Secundum est, quod 

 in hominis potestate relinquit, ut pedem referat, et se 

 absque existimationis suse jactura de negotio subducat. 

 Si quis enim, se manifesta declaratione obstringit, is cuneis 

 quasi impactis includitur; aut pergendum est ei, aut tur- 

 piter desistendum. Tertium est, quod ad aliena consilia 

 detegenda viam aperiat. Etenim ei, qui sua consilia profert, 

 non facile quis se adversarium profiteatur; verum assenta- 

 bitur potius; et libertatem loquendi, in libertatein cogitandi, 

 vertet. Itaque habetur apud Hispanos satis malignum 

 adagium : &quot; Die mendacium et veritatem erues.&quot; Perinde 

 ac si simulatio clavis esset ad secreta reseranda. Tria 

 etiam sunt simulationis et dissimulationis incommoda, ut 

 ex sequo res compensetur. Primum, quod ilia timid itatem 

 arguant : id quod omnibus negotiis, plumas vellit, ne per- 

 niciter ad me tarn advolent. Secundum, quod in ancipites 

 cogitationes animos complurium conjiciant, qui fortasse 

 alias cooperaturi fuissent, et studio suo rem promoturi ; 



