206 



IX. DE INV1DIA. 



Ex affectibus nulli sunt, qui existimantur fascinare, prseter 

 amorem et invidiam. Uterque acria progignit desideria; 

 uterque se perniciter efformat in phantasias, et sugges- 

 tiones ; atque uterque facile inscendit in oculos, (prsecipue 

 quando objectum adest); quse omnia ad fascinationem 

 faciunt; si modo fascinatio aliqua sit. Videmus etiara, 

 Scripturam, invidiam, oculi mali nomine, insignire; atque 

 astrologos, malos astrorum influxus, malignos aspectus, 

 vocare. Ita ut, agnosci ab omnibus videatur, in invidia, 

 ej usque operatione, ejaculatio qusedam, et irradiatio ex 

 oculis. Quin et nonnulli, tarn extiterunt curiosi, ut nota- 

 verint tempora, quibus ictus et percussio oculi invidi, 

 plurimum obest, turn prsecipue esse, cum persona, in quam 

 invidia torquetur, spectatur in gloria et triumpho : etenim 

 hoc mucronem invidiae acuit; atque insuper illis tempori- 

 bus, spiritus personae invisae prodeunt maxime in exteriora, 

 unde ictui occurrunt. 



Verum, missis istis rebus curiosis, (licet non ind ignis, 

 quae in consideratioriem veniant, sed loco idoneo,) tracta- 

 bimus haec tria ; qui sint ad invidendum maxime proclives ; 

 qui sint invidiae maxime obnoxii ; et quae sit differentia 

 inter invidiam publicam et privatam. 



Qui virtutis ipse expers est, invidet virtuti alterius. 

 Etenim animi hominum se pascunt et delectantur, aut 

 bono proprio, aut malo alieno; quique primo alimento 

 caret, satiabit se secundo; et qui nullo modo sperat se ad 

 virtu tern alterius pervenire posse, ipse fortunam ejus liben- 

 ter deprimit, ut minor intercedat disparitas. 



Vir curiosus, et se alienis rebus immiscens, ut plurimum, 

 invidus est. Etenim, de rebus alienis multum inquirere, 

 neutiquam eo spectare possit, quod operosa ilia sedulitas 

 suis rebus conducat: itaque fieri non potest, quin hujus- 

 modi vir, scenicam quandam voluptatem capiat, aliorum 

 fortunas spectandi : neque, qui rebus propriis tantum in- 

 tentus est, segetem invidiae multam reperiet. Invidia 

 enim passio est cursitans, et plateas terit, nee domi se 

 continet : &quot; Non est curiosus, quin idem sit malevolus,&quot; 



Viri natalibus nobiles, invidiae erga novos homines, notam 

 subeunt. Etenim mutatur intervallum. Et simile est hoc 

 deceptioni visus ; cum res retrocedere videantur, aliis se 

 promoventibus. 



Deformes, et cnnuchi, et semes, et spurii, invidi sunt. 



