DE INV1DIA. 26 7 



Etenim qui conditionem suam, emendare nullo modo po- 

 test; conditionem alterius pro viribus suis labefactabit. 

 Nisi forte hi defectus, in generosa et heroica ingenia, inci- 

 derint, quae defectus proprios naturales in honoris sui 

 incrementum vertere nitantur ; scilicet, ut fama hoc arripiat, 

 eunuchum, aut claudum, tarn magna perpetrasse; miraculi 

 nimirum honore affectato. Id quod evenit Narseti eunucho, 

 et Agesilao, atque Tamberlani, qui claudi fuerunt. 



Eadem fere ratio est hominum, qui e calamitatibus re- 

 surgunt. Sunt enim plerunque temporibus infensi ; atque 

 alienas calamitates, tanquam suarum molestiarum redemp- 

 tiones, gustant. 



Qui in plurimis excellere contendunt, levitate, et gloria 

 vana moti, necesse est ut sint invidi. Ubique enim oc- 

 currunt objecta invidiae : cum fieri nequeat, quin aliqui in 

 tot rebus illos superent. Qui fuit character imperatoris 

 Adrian!, qui po etas, et pictores, et opifices alios, in iis 

 scilicet operibus, quibus ipse prsecellere gestiebat, capitali 

 quadam invidia prosequebatur. 



Postremo propinqui, et collegee, et una educati, ad invi- 

 dendum aBqualibus, cum evehuntur, proni sunt. Etenim, 

 exprobrat hoc illis fortunam propriam, eosque quasi digito 

 monstrat, et frequenter eorum memoriam vellicat; quine- 

 tiam in aliorum notam haec fortunse collatio magis incurrit, 

 Invidia autem, a fama et sermonibus, semper reflectitur, et 

 conduplicatur. Unde invidia Cainis erga fratrem Abelem 

 malignior fuit, quia cum sacrificium Abelis magis acceptum 

 Deo fuit, nemo inspexit. Atque haec de iis, qui ad invi- 

 dendum proclives sunt. 



Quantum ad illos, qui invidiae, magis aut minus obnoxii 

 sunt; primo, iis, qui eminente virtute prsediti sunt, minus 

 inyidetur, cum promoventur: promotio enim eorum videtur 

 ex debito; debiti autem solution! nemo invidet, sed largi- 

 tioni supra meritum. Atque etiam invidia non sine com- 

 paratione est; ubi autem nullus comparationis gradus, 

 nulla invidia ; itaque regibus non invidetur, nisi a regibus. 

 Illud tamen observatione dignum est, personis indignis, 

 sub primum honoris sui ascensum, maxime invideri ; postea 

 vero minus; ubi contra personae dignae, et meritis insignes, 

 invidiam turn demum experiuntur, postquam fortunae eorum 

 diutius duraverint. Etenim, licet virtus eorum eadem ma- 

 neat, tamen minus fit illustris : recentes enim oboriantur 

 homines, qui earn obscurant. 



Nobiles genere minus invidiae expositi sunt, cum hono- 

 ribus cumulantur: etenim nihil aliud videtur, quam debitum 



