268 DE 1XVIDIA. 



majoribus suis repensum: praeterea, parum fortunes eorum 

 additum videtur; invidia autem, more radiorum soils, in 

 clivo ardentior est, quam in piano. Itaque eandem ob 

 causam, qui per gradus evehuntur, minorem subeunt invi- 

 diam, quam qui per saltum. 



Qui cum honoribus suis conjunctos habent labores 

 magnos, curas, et pericula, invidia minus laborant. Etenim 

 existimant homines, eos, honores suos, caro pretio emere, 

 et misereri potius ipsorum nonnunquam incipiunt: miseri- 

 cordia autem semper fere sanat invidiam. Itaque notabis 

 plerunque, ex viris politicis, et honore fulgentibus, niagis 

 sanos et sobrios, semper querimonias fundere, qualem vitam 

 traducunt: canentes illud, Quanta patimur! non quod ita 

 sentiant, sed quo invidiae aciem retundant. Verum hoc 

 intelligi debet, de negotiis, quae hujusmodi viris imponuntur, 

 non de iis quae ipsi ad se attrahunt. Nihil enim invidiam 

 magis suscitat, quam ambitiosum et immodicum negotiorum 

 monopolium : nihilque e converso, invidiam extinguit 

 magis, quam si quis in summis honoribus constitutus, aliis 

 ofticiariis inferioribus, nihil detrahat. Hoc enim modo, 

 quot illi ministri sunt, tot se tegit umbraculis ab invidia. 



Super onmia, illi invidiam in se concitant maxime, qui 

 fortunarum suarum amplitudinem, insolenter et tumide 

 ostentant; nunquam sibi placentes, nisi dum potentiam 

 suam jactent, vel per pompam exteriorem, vel triumphando 

 de adversariis, aut cornpetitoribus suis dejectis : ubi contra, 

 viri prudentes sacrificare quandoque invidiae ament, de 

 industria interdum permittentes se vinci, in rebus, quae 

 minus eis cordi sunt. Nihilominus, illud verum est, po- 

 tentiae ostentationem apertam, et indissimulatam, (modo 

 absit arrogantia et gloria inanis,) minore invidia laborare, 

 quam si callide et quasi furtim se notae subtrahat. Etenim, 

 hoc cum fit, nihil aliud facit quis, quam ut fortunarn insi- 

 niulet, quasi ipse sibi esset conscius indignitatis suae; 

 unde alios ad sibi invidendum stimulat. 



Postremo, ut huic parti finem imponamus ; quemad- 

 modum in principle diximus, invidiae actum aliquid habere 

 in se ex veneficio; ita non alia est invidiae curatio, quam 

 quae solet esse veneficii, et incantationis : hoc est, sortis 

 translatio, (ut vocant,) et in alium remotio. Ad quern 

 finem, prudentiores ex honoratis, semper in scenam in- 

 troducunt aliquem, in quern invidiam, in se alias incur- 

 suram, derivent : quandoque in ministros et servos, quan 

 doque in collegas et socios ; aut in alios quosdam cam re- 

 jicientes. Neque, ad huuc usuui, uiiquam desunt personae 



