DE INVIDIA. 2C9 



aliquae violent et temerariae ; quse, modo potentiam et 

 negotia agitent, ea quovis periculo mercari non dubitent. 



Jam vero, ut de publica invidia loquamur. Ea saltern 

 aliquid in se habet boni, ubi in privata invidia nihil prorsus 

 inest boni. Publica enim invidia, instar salubris ostra- 

 cismi est, qui viros magnos, supra modum excrescentes, 

 coercet; unde etiam fraeno est viris preepotentibus, ne se 

 minium efferant. 



Haec invidia, quae. mala contentatio, modernis linguis 

 appellatur, (et in titulo De seditionibus plenius tractabitur,) 

 est in regnis et rebuspublicis contagioni non absimilis. 

 Etenim sicut contagio in sanas partes serpit, casque cor- 

 rumpit; ita etiam, quando invidia statum occupaverit, vel 

 optima reipublicse mandata et institute, in odium vertit, 

 et graveolentiam quandam. Itaque, parum proficitur inter- 

 miscendo actiones gratas et populares, odiosis ; etenim hoc 

 ipsum imbecilitatem et invidise metum arguit; quae tanto 

 magis nocet, ut sit etiam in contagionibus, quee, si tibi 

 ab iis metuas, facilius irruunt. 



Ac publica ista invidia, magis in regum officiarios et 

 ministros involat, quam in reges ipsos. Attamen ecce 

 regulam quae vix fallit; si invidia, quae ministro incumbit, 

 sit magna, causa autem parva; aut si invidia quasi gene- 

 ralis sit, et omnes status ministros complectatur; tune 

 invidia, (etsi occulto,) regem, aut statum ipsum, petit. 

 Atque haec dicta sint de publica invidia, aut contentatione 

 mala; atque de ejus differentia ab invidia privata, quam 

 priore loco tractavimus. 



Addemus etiam, in genere, de affectu invidiae, hoc in- 

 super; eum inter omnes affectus esse maxime importunum, 

 et assiduum. Etenim, aliis affectibus excitandis subinde 

 prasbetur occasio ; recte autem dictum est, &quot; invidiam f estos 

 dies non agere;&quot; quia semper materiam se exercendi 

 reperit. Unde etiam observatum est, amorem et invidiam, 

 maciem hominibus inducere; id quod alii affectus non 

 faciunt, quoniam non continui sunt. Est etiam invidia 

 affectuum vilissimus et pravissimus : quam ob causum 

 proprium est attributum diaboli ; qui dicitur &quot; Invidus 

 homo, qui zizanias inter triticum, noctu seminavit:&quot; 

 quemadmodum etiam semper evenit, ut invidia callide, et 

 in tenebris operetur, ad praejudicium cujusvis rei optimae, 

 veluti tritici, 



