270 



X. DE AMORE. 



AMORI plus debet scena, quam vita. Etenim in scena, 

 amor semper comceditB preebet argumentum; quandoque 

 etiam et tragcedise ; at in vita humana multum plerumque 

 aft ert nocumenti; nunc ut Sirenum aliqua, aliquando ut 

 Fruriarum. Observare licet, neminem ex viris magnis 

 et illustribus fuisse (quorum extat memoria, vel antiqua, 

 vel recens) qui adactus fuerit, ad insanum ilium gradum 

 amoris. Unde constat, animos magnos, et negotia magna, 

 infirmam hanc passionem, non admittere. Excipere tameu 

 oportet Marcum Antonium, imperil Romani duumvirum; 

 et Appium Claudium, decemvirum, legislatorum inter 

 Romanos principem. Quorum prior fuit revera homo 

 luxuriosus, et voluptatibus deditus; alter autem vir fuit 

 prudens et austerus, Unde quivis perspiciat, amorem, 

 (quanquam rarius,) aditum reperire posse, non solum in cor 

 apertum, sed et bene munitum, si dili&amp;lt;j;enti custodia non 

 asservetur. Abjectum quidem, et pusillanimum, est illud 

 Epicuri dictum : &quot; Satis magnum alter alteri theatrum 

 sumus:&quot; quasi homo natus ad contemplationem cceli, et 

 coelestium, idolum adorans minutum, satageret, se sub- 

 mittendo, si non ori, ut bruta, oculo tamen, certe ad altiora 

 contemplanda dato. 



Mira res videbitur, si passionis hujus excessum perpen- 

 damus, ac quomodo ipsi rerum naturae, et valori vero 

 insultet, vel hoc ipso, quod hyperbole perpetua nulli rei 

 conveniat, praterquam amori. Neque haec hyperbole 

 solummodo in locutionis phrasi cernitur; cum enim veris- 

 sime dictum sit, adulatorum principem, quocum ceeteri 

 adulatores minores conspirant, esse unumquemque sibi 

 ipsi ; profecto amator aliquid amplius est. Nunquam 

 enim fuit quisquam adeo superbus, qui seipsum tarn 

 absurde magnifecerit, quam amator personam amatam. 

 Recte itaque receptum est illud diverbium : &quot; Amare, et 

 sapere, vix Deo conccditur.&quot; Neque aliis tantummodo 

 manifesta est hsec phrenesis, personse autem amatae 

 rninime ; sed et amatae potissimum, nisi amor sit reci- 

 procus. Certissimum enim est, amorem semper rependi, 

 aut amore mutuo, aut contemptu intrinseco et secreto. 

 Quo magis cavendum est hominibus, ab hac passione; quae 

 non solum alias res perdit, sed et seipsam. Quae alia 

 infert damna, belle ilia exprimit poetarum fabula : &quot; eum 

 scilicet, qui Helenam prsetulit, Junonis dona, et Palladis 



