DE BONITATE, ET BON 7 ITATE NATIVA. 277 



in vincula captivam abducit. Neque projicias ^Esopi gallo 

 gemmam, cui gratius et felicius cederet granum hordei. 

 Dei exemplum, in hac re, pro praecepto tibi sit. &quot; Ille 

 pluvia sua rigat, sole suo irradiat, justos juxta ac injustos :&quot; 

 nou tamen omnes ex aequo, aut opum imbre compluit, aut 

 honorum, virtutumve splendore, illustrat. Communia 

 quidem beneficia cuivis sunt communicanda : peculiaria 

 vero paucis, et cum delectu. Cave autem, ne dum effigiem 

 sculpas, archetypum destruas. Theologia quippe, amorem 

 nostri ipsius pro archetype statuit, amorem proximi pro 

 imitamento. &quot; Vende omne quod habes, atque elargire 

 pauperibus, et sequere me.&quot; At noli omne, quod habes, 

 vendere, nisi venias, et sequaris me : hoc est, nisi ejusmodi 

 vitae institutum ingrediaris, in quo, aeque ex parvis opibus, 

 ac ex magnis, poteris aliis benefacere. Secus, dum rivos 

 alis, fontem exhauris. Neque interea habitus tantum 

 bonitatis reperitur ad rectae rationis normam applicatus, 

 sed etiam in quibusdam hominibus reperitur indoles natu- 

 ralis ad earn propensa: uti e contra in aliis naturalis 

 quaedam malignitas. Sunt enim, qui ex ingenii proprii 

 instinctu aversentur aliorum bonum. Et levius quidem 

 malignitatis genus, in morositatem cedit, aut perversitatem, 

 aut preecipitem opponendi, et se in singulis difficilem 

 prsebendi, libidinem, et similia: gravius tamen illud, 

 atque altius, ad invidiam producitur, meramque malitiam. 

 Hujusmodi homines in alienis calamitatibus fere florent, 

 easque semper aggravant: non digni certe, qui conferantur 

 canibus illis, qui Lazari delingebant ulcera; sed muscis, 

 quae cruda quaeque et excoriata infestant. Non paucos 

 reperias misanthropos, quibus volupe est deducere homines 

 ad suspendii ramum, neque tamen arborem habent in 

 hortis suis, qualem Timon habuit. Ingenia ita disposita, 

 non injuria vocare licet, humanae naturae vomicas, et car- 

 cinomata. Sunt tamen haec ligna accommodatissima, e 

 quibus riant Mercurii politici : similia lignis incurvis, quae 

 bene navigiis exstruendis conveniunt, jactationi destinatis, 

 non autem aedibus, quae immotae manent. Partes autem, 

 et indicia bonitatis sunt plurima. Si quis se erga hospites 

 et peregrinos benignum humanumque praebeat, arguit se 

 mundi civem, sibique cor esse, non instar insulae, caeteris 

 terris avulsae, sed continentis, quae illis conjungitur: si 

 compatiatur afflictis, nobilitat sua praecordia, quae non 

 secus atque celebrata ilia arbor, per sua vulnera, balsamum 

 exsudat. Si facilis offensas remiserit, et delictorum gra- 

 tiam fecerit, mentem indicat in alto positam esse, supra 



