DE 1MPE111O. 293 



non posse, nisi ob injuriam, aut provocationem praece- 

 dentem.&quot; Siquidem Justus metus imminentis periculi, 

 etsi violentia aliqua non praecesserit, procul dubio Belli 

 causa est competens et legitima. 



Quantum ad uxores; extant exempla ejus generis cru- 

 delia et atrocia. Livia infamis ob veneficium August!. 

 Roxolana, uxor Solymanni, perniciem intulit Mustaphae 

 celeberrimo illi principi ; atque alias successionem, et 

 domum, mariti sui, perturbavit. Edwardi secundi regis 

 Anglise uxor, operam praabuit praecipuam, in mariti sui 

 de regno deturbatione, et nece. Hoc genus periculi maxime 

 timendum, cum reginse liberos ex priore marito susceperunt, 

 aut in adulterio degunt. 



Quantum ad liberos; ab iis etiam ortse tragcedias plu- 

 rimee. Atque generaliter, suspiciones arreptae a patribus, 

 in filios suos, infaustse extiterunt. Mustaphas (quern 

 antea nominavimus) caedes, stirpi Solymanni adeo fatalis 

 fuit, ut successio sultanorum, usque in hodiernum diem, 

 pro suspecto habeatur, velut sanguinis ementiti, quia 

 Selymus secundus putabatur supposititius, Caedes etiam 

 Crispi, principis summae spei, inflicta per patrem suum 

 Constantinum Magnum, similiter ejus families fatalis fuit; 

 siquidem, tarn Constantinus, quam Constans, filii ejus, 

 violenta morte perierunt; et Constantius, qui ex filiis ejus 

 superstes fuit, decessit sane ex morbo, sed non nisi cum 

 Julianus contra eum arm a cepisset. Caedes similiter De- 

 metrii, Philippi secundi Macedonis filii, vertit se in patrem, 

 qui mortuus est ex moerore et poenitentia. Complura sunt 

 ejusmodi exempla: verum pauca, aut nulla, ubi patres 

 aliquid boni, ex hujusmodi diffidentiis, perceperunt; praa- 

 terquam cum filii bellum aperte patribus intulerunt; ut 

 fecit Selymus primus adversus Bajazetem patrem suum; 

 et tres filii Henrici secundi, regis Angliae. 



Quantum ad prselatos ; ab illis etiam, si potentes fuerint 

 et superbi, periculum ingruit. Ut contigit temporibus 

 Anselmi, et Thomas Becketti, archi-episcoporum Can- 

 tuarias ; quorum baculi pastorales cum regis gladio concer- 

 tarunt; licet res illis fuerit, cum regibus animosis et 

 fastuosis; Guilielmo Rufo, Henrico primo, et Henrico 

 secundo. At periculum hujusmodi, a praslatis, non est 

 magnopere pertimescendum, nisi ubi clerus ab auctoritate 

 et jurisdictione principatus externi pendet; aut etiam ubi 

 ecclesiastici eliguntur a populo; non autem a rege, vel 

 patronis ecclesiarum. 



Quantum ad proccres; sunt illi ccrtc cohibendi, ct tan- 



