296 DE CONSILIO. 



res ex eorum auctoritate penderet; sed negotium ad se 

 retrahant, et palam omnibus faciant ; decreta et ordinationes 

 ultimas, (quee, quoniam cum prudentia et potestate exeunt, 

 assimilantur Palladi armatae,) a seipsis emanare : neque 

 solum ab auctoritate sua, verum etiam, (quo magis existi- 

 mationem suam evehant,) ab ingenio et auctoritate propria 

 provenire. 



Dicamus jam de incommodis consilii; et de ipsorum 

 remediis. Incommoda, quse se produnt, in consilio utendo, 

 et adhibendo, sunt tria. Primo, quod hsec res, negotio 

 minus reddat secreta. Secundo, quod derogare videatur 

 de auctoritate principum, ac si minus ex se penderent. 

 Tertio, quod subsit periculum a consiliis infidelibus, quae 

 tcndant potius in commodum consulentis, quam principis 

 ipsius. Ad quse mala evitanda, doctrina quorundam ex 

 Italis; et practica apud Gallos, temporibus quorundam 

 regum, introduxit consilia interiora, qu vulgo vocantur 

 cabinetti : remedium sane morbo deterius. 



Quantum ad occultationem consiliorum ; non tenentur 

 principes, omnia cum omnibus consiliariis communicare ; 

 sed tarn personas, quam negotia, cum delectu, excerpere 

 possunt. Neque necesse est principi, qui deliberat quid 

 sit agendum, simul detegere quid in animo habeat statuere. 

 Verum caveant principes, ne propalationis negotiorum 

 suorum, ipsi in causa sint. Quatenus vero ad consilia, 

 quos diximus cabinettos, in illos diverbium illud competit; 

 &quot; Plenus rimarum sum.&quot; Futilis quispiam, qui glorias sibi 

 duxerit, arcana nosse et retegere ; plus nocebit, quam com- 

 plures, qui bene norunt, officii sui esse, eadem reticere. 

 Verum est, intervenire negotia quaedam, ejus generis, quae 

 occultationem summam requirunt, qualis non facile ultra 

 notitiam unius aut duoruni praeter ipsum regem, excedet: 

 neque improspere cedere solent istiusmodi consilia : nam 

 praeterquam quod secreta sint, procedunt plerunque con- 

 stanter, et uno quasi spiritu reguntur, absque contentione. 

 Sed turn demum, hoc recte cedet, si rex prudens sit, et 

 proprio marte validus ; et simul consiliarii illi sint sagaces ; 

 et ante omnia, finibus, quos sibi proponit rex, fidi. Id 

 quod contigit Henrico septimo Angliae regi: qui arcana sua 

 majoris momenti, duobus tantummodo consiliariis imper- 

 tiebatur, Mortono, et Foxo. 



Quantum ad auctoritatem minuendam ; fabula remedium 

 monstrat. Imo majestas regum, exaltatur potius quam 

 deprimitur, cum in cathedra consilii sedeant. Neque un* 



