300 DE ASTUTIA. 



vero infirmi judicii sunt. Rursus, alia res est personarum 

 naturas et mores callere, alia vero negotia pernosse : sunt 

 enim hand pauci, qui in personarum aditibus, et tem- 

 poribus, versuti sunt, neque tamen partis realis, negotiorum, 

 sunt capaces : quae est constitutio ipsissima hominum ; 

 qui in personis dignoscendis, non in libris evolvendis, 

 operam collocarunt. Tales magis in pragmaticis adhiberi 

 debent, quam in consiliis; et non aliter fere usum sui 

 prsebent, quam in viis, quas ssepe contriverunt. Converte 

 eos ad homines novos, et artibus suis excidunt : adeo ut, 

 vetus ilia regula, stultum a sapiente dignoscendi, (&quot; Mitte 

 ambos ad ignotos et videbis,&quot;) de hujusmodi hominibus 

 non teneat. Quoniam autem astuti isti homines, similes 

 sunt pusillarum mercium propolis, non abs re fuerit, 

 officinas ipsorum excutere. 



Inter astutias numerari potest, ut quis vultum ejus cum 

 quo colloquitur, limatius observet: quod etiam jesuitse 

 prsecipiunt. Sunt enim complures, iique ex prudentioribus, 

 qui corda habent obscura, vultus autem pellucidos. Verum, 

 decet hoc fieri, cum modesta oculorum, per vices demis- 

 sione, quemadmodum et fcciunt jesuita?. 



Altera existit astutia, ut cum aliquid propere, et facile 

 obtinere et expedire cupias, personam cum qua agis, de 

 alio quopiam negotio sermonem inferendo, deteneas et 

 prseoccupes ; ne nimiurn ad objectiones et, scrupulos vi- 

 gilet. Equidem noveram consiliarium quendam, et secre- 

 tarium, qui nunquam ad Elizabethan! reginam Anglise, ad 

 diplomata manu reginee signanda, accessit, quin a principio 

 illam, in aliquos de rebus status gravioribus sermones per- 

 duceret, ut hisce intenta ad diplomata minus animum 

 adjiceret. 



Idem valet subitae prehensionis ratio, si quis rein pro- 

 ponat, quando persona, cum qua agitur, ad alia festinat, 

 neque moram pati potest rem accuratius considerandi. 



Si cui in animo est, negotium aliquod destruere, quod 

 alius fortasse quispiam dextre et cum effectu propositurus 

 fuisset, ipse sc erga negotium bene aflfectum simulet, atque 

 ipse rem proponat, sed eo modo, ut successum ejus dis- 

 turbet. 



Abruptio sermonis in medio, quasi quis seipsum depre- 

 henderet, et contineret, majorem generat appetitum, in eo 

 quocum colloqueris, ad ulterius inquirendum. 



Quoniam autem imprimit fortius quod quasstione erutum 

 est, quam quod sponte oblatum, possis ad inescandam 

 quaestioncm insolitum iuduerc vulturn : ex quo occasio 





