302 DE ASTUTIA. 



verba, quae quis apud alium profert, imputat colloquenti, 

 tanquam ab ipso prolata. Et, ut verum dicamus, cum 

 talia aliqua verba inter duos agitata fuerint, difficile est 

 probare et verificare, ab utro primuni incceperint. 



Est artificium in usu, ut quis in alios spicula qusedam 

 oblique torqueat, justificando seipsum, per negativas, ut- 

 pote dicendo ; -&quot; Hoc ego non facio ;&quot; ut tigillinus fecit 

 Burrhum sugillando ; &quot; Se non diversas spes, sed inco- 

 lumitatem imperatoris, simplicitur spectare.&quot; 



Nonnulli in promptu habent tot narrationes et historiolas, 

 ut nihil sit quod insinuare cupiunt, quin id historiola aliqua 

 involvere possint : unde, et semagis in tuto continent, quasi 

 nihil diserte affinnantes, et rein ipsam majore cum voluptate 

 spargi efficiunt. 



Bonum est astutise genus, ut quis responsum, quod 

 obtinere cupit, conceptis verbis proponat. Etenim alteram 

 partem minus hserere facit. 



Mirum est cernere, quamdiu nonnulli occasionem captent, 

 dicendi illud, quod proferre cupiunt, et quanto circuitu uti 

 sustineant ; et quot alia attingere, ut quo volunt perveniant. 

 Res certe hasc, magnas patientias, sed multi usus. 



Improvisa, et audax quaastio, aliquando hominem depre- 

 hendit, et detegit. Simile quiddam evenit cuidam, qui 

 nomen mutaverat, et in templo divi Pauli obambulans, fuit 

 ab alio, per nomen suum verum, a tergo compellatus, ad 

 quod statim retrospexit. Verum merces lire pusillae, et 

 astutiae minores, sunt infinites. Neque male factum esset, 

 si quis earum conficeret uberiorem calalogum : Quoniam 

 nihil rebus obest magis, quam quod astuti recipiantur pro 

 prudentibus. 



Illud pro certo habendum^nonnullos^negotiorum periodos 

 et pausas, nosse, qui in ipsorum viscera, et interiora, pene- 

 trare nequeunt : ut reperiuntur sedes nonnulla3, quae gradus 

 nact32 sunt commodos, et anticameras, sed absque cubiculo 

 aliquo pulchriore. Itaque tales videbis in conclusionibus 

 deliberationum commodos quosdam exitus reperire. Ad 

 rem vero examinandam, et disceptandam, nullo modo 

 sufficere. Attamen, saepenumero ex hac re existimationem 

 quandam aucupantur; veluti ingeniaquas ad decernendum, 

 potius quam disputandum, sint aptiora. Sunt qui magis 

 innituntur dolis, quos aliis struunt; quam consihis solidis 

 et sanis ; sed Solomon ait; &quot; Prudens advertit ad gressus 

 suos : stultus divertit ad dolos.&quot; 



