304 DE PHUDEXTIA QU.*: SIBl SAPIT. 



cum devorare cupit. Vernm illud imprimis observationem 

 meretur; quod hujusmodi homines, qui (ut Cicero loquitur 

 de Pompeio,) &quot; sui sunt amantes sine rivali ;&quot; seepenumero 

 infortunati sint: cumque sibi, per totam vitam, sacrifica- 

 verint, in exitu sacrificant inconstantise fortunes; cujus 

 alas sperabant se pulchra ilia sapientia sua praescidisse. 



XXIV. DE INNOVATIONIBUS. 



SICUT partus recens editi informes sunt, sic videre est in 

 novis institutis, quse sunt partus temporis. Veruntamen 

 ut qui in familiam suam honores primi introducunt, posteris 

 suis plerunq ; dignitate praelucent; ita rerum exemplaria 

 et primordia, (quando feliciter jacta sunt,) imitationem 

 setatis sequentis, ut plurimum, superant. Malum enim, in 

 natura humana, natural! motu fertur, qui processu inva- 

 lescit ; at bonum, ut fieri amat in violentis motibus, in pri- 

 mo impetu fortissimum. Certe, omnis medicina innovatio 

 est : et qui nova remedia accipere nolit, nova mala expectet. 

 Novator enim maximus omnium tempus. Quod si tempus, 

 decursu solo, res in pejus ferat; prudentia vero etindustria, 

 eas in melius restituere non contendat, quis tandem erit 

 finis mali? Hoc concedi prorsus debet; quod consuetudine 

 firmatum est, etsi minus sit bonum, aptum esse tamen 

 temporibus; quseque uno quasi alveo fluxerunt, fcedere 

 quodam conjuncta esse; ubi contra nova veteribus non 

 usquequaque tarn concinne cohaereant: Etsi enim utilitate 

 juvent; novitate tamen et inconformitate turbant. Sunt 

 certe novitates, tanquam advense aut peregrini, quos 

 admiratione plus, minus benevolentia prosequimur. Recte 

 quidem heec omnia, si tempus quiesceret ; hoc tamen inde- 

 fesse in orbem agitatur. Inde fit, ut importuna et morosa 

 moris retentio, res turbulenta sit, seque ac novitas; et qui 

 vetera superstitiose nimis reverentur, cedant in praasentis 

 seculi ludibrium. Prudenter igitur facient homines, si, in 

 innovationibus suis, a tempore exemplum petant: tempus 

 enim innovat vel maxime, sed tacite, pedetentim, ac sine 

 sensu. Illud enim pro certo habeas; quod novum est 

 prater spem et expectationem accedere; ethnic adjicere 

 aliquid, illi eripere ; at cui incremento est novitas, ille 

 fortunae gratias habet, et tempori ; cui vero nocumento, is 

 novitatis auctorem injuriarum postulat. Expedit prseterea, 

 experimentis novis, in corporibus politicis medendis, non 

 uti ; nisi urgens incutubat necessitas, aut evidens se 



