308 



XXVII. DE AMICITIA. 



RES sane difficilis esset, etiam illi qui dixerit, plus veri ac 

 falsi, idque compendio miscuisse, quam in illo scito ; 

 &quot; quicunque solitudine delectatur, aut fera, aut Deus est.&quot; 

 Negari enim non potest, quod insitum et latens odium, seu 

 fastidium societatis, si in aliquo deprehendatur, sapiat 

 nescio quid belluinum : illud tamen e converse, quod 

 aliquam divinae naturae speciem prae se ferat, falsissimum 

 est; nisi hujusmodi vida solitaria minime ab amore ipsius 

 solitudinis proveniat, sed a studio secedendi, ut altioribus 

 contemplationibus quis vacet : id quod in nonnullis ethni- 

 corum reperitur, sed affectatum et fictum ; ut in Epimenide 

 Cretense, Numa Romano, Empedocle Siculo, et Apollonio 

 Tyanaeo ; sincerum tamen et verum in plurimis eremitarum 

 antiquorurn, et in sanctis patribus ecclesiae. Interea vero 

 parum perspiciunt homines, quid hoc sit quod solitude 

 nomitatur, et quibus finibus circumscribitur : turba enim 

 non est societas dicenda ; et facies hominum nihilo plus 

 sunt quam in porticibus picturae ; colloquia vero absque 

 dilectione cymbalo non prsestant tinnienti. Hoc innuit id, 

 quod Latino jactatum proverbio; &quot; Magna civitas, magna 

 solitude.&quot; In magnis enim urbibus amici et necessarii 

 remotius disperguntur,adeo ut minus plerunque familiariter, 

 et in consortio, vivatur, quam in viciniis angustioribus. 

 Quin et ulterius progredi licet, atque verissime asserere, 

 meram et miseram esse solitudinem, ubi desunt amici veri: 

 sine quibus mundus nihil aliud quam eremus est. Quo 

 etiam sensu si solitudinem accipias ; quicunque natura et 

 genio suo ab amicitiis abhorret, hujusmodo affectum, a 

 bruto potius, quam ab homine mutuatur. 



Maximus amicitae fructus est levamen et evaporatio 

 anxietatis et tumorum cordis, quos animae perturbationes, 

 cujuscunque generis, imprimere solent. Novimus morbos 

 illos in corpore esse maxime periculosos, qui ex obstruc- 

 tionibus et suffocationibus nascuntur : neque multo secus 

 se res habet in aegritudinibus animae. Sarsam adhibere 

 possis ad jecoris, chalybem praeparatum ad lienis, flores 

 sulphuris ad pulmonum, castoreum ad cerebri oppilationes 

 deobstruendas : nulla autem invenitur medicina apertiva 

 ad obstructiones cordis, praeter amicum fidelem ; cui im- 

 pertire possis, dolores, gaudia, metus, spes, suspiciones, 

 curas, consilia, et quicquid denique cor oppiimat, tanquam 

 sub sigillo confessionis civilis. 



