DE AMICITIA. 309 



Res est profecto mirabilis, si quis secum reputet, quain 

 magni principes summi et monarches, istum amicitiee fruc- 

 tum, (de quo loquimur,) sestiment : tanti sane, ut eundem, 

 et incolumitatis suee, et amplitudinis, periculo, interdum 

 coemant. Principes enim, propter distantiam et sublimi- 

 tatem fortunarum suarurn, a fbrtunis servorum et subdi- 

 torum suorum, fructum hunc decerpere nequeunt: nisi 

 forte, (quo eum melius colligant,) aliquos evehant et 

 promoveant, qui sint sibi tanquam socii et aequales : id 

 quod saepenumero non sine preejudicio fit. Linguee mo- 

 dernee, istiusmodi personas, nomine gratiosorum, vel 

 amicorum regis, insigniunt ; ac si res esset favoris et con- 

 versationis : at vocabulum Romanum, ejus rei, rectius 

 exprimit, verum usum, atque causam; illos nominans, 

 &quot; Participes curarum ;&quot; hoc enim illud est, quod verum 

 ligamen prsestat. Atque hoc fecisse manifesto videmus, 

 non tantum principes delicatos, et imbecillis animi; sed 

 etiam prudentissimos, et maxime politicos, ex iis qui regna- 

 runt : qui ssepe sibi adjunxerunt aliquos ex servis suis; 

 quos et ipsi amicos suos vocarunt; et aliis eodem illos 

 nomine insignire permiserunt : non alio utentes vocabulo, 

 quam quod inter homines privates fortunes receptum est. 



L. Sylla, postquam Romanum imperium occupasset, 

 Pompeium, (postea cognominatum Magnum,) ad earn 

 potentiam evexit, ut Pompeius superiorem jam Sylla factum 

 se venditaret. Cum enim amicum quendam suum consulem 

 fecisset, contra ambitum Syllee ; atque Sylla in malam 

 partem hoc accepisset, et verba indignationis nonnulla 

 protulisset, Pompeius id minime tulit, sed fere disertis 

 verbis, eum quiescere jussit; addendo ; &quot; Plures adorare 

 solemorientem, quam occidentem.&quot; Apud Julium Ceesarem, 

 Decimus Brutus, tanta gratia valuit, ut eum Ceesar 

 Octavio, suo nepoti, heeredem substitueri. Atque hie ille 

 fuit, qui Csesarem ad mortem suam pertraxit. Cum enim 

 Ceesar senatum dimittere in animo habuisset, propter mala 

 queedam preesagia, (preecipue, somnium quoddam uxoris 

 suee Culpurniee,) Brutus eum mollitur e cathedra, arrepto 

 brachio ejus, levans, dixit; &quot; Sperare se, eum senatum non 

 tarn parvi habiturum, ut dimittere ilium vellet, donee uxor 

 somnium melius somniasset.&quot; Et videtur sane tanto 

 favore apud Ceesarem polluisse, ut Antonius in epistola 

 quadam, quaa a Cicerone, in una ex Phillippicis, ver 

 batim recitatur, eum veneficum appellaret; ac si Cassa- 

 rem incantasset. Augustus Agrippam, ignobilem licet 

 natalibus, ad tantam celsitudinem promovit, ut quando cum 



