310 DE AMICIATA. 



Maecenate deliberaret de nuptiis filiae suae Juliae ; Mecaenas 

 eum libere monuisset ; &quot; Agrippam, aut in generura assu- 

 mendum, aut interficiendum ; nihil esse tertium; quando- 

 quidem eum ad tantum fastigium perduxisset.&quot; Tiberius 

 Caesar Sejanum tantis honoribus auxit, ut ii duo haberentur 

 tanquam par amicorum : certe Tiberius, in epistola quadam 

 ad eum, ita scribit; &quot; Haec pro amicitia nostra non occul- 

 tavi.&quot; Atque universus senatus, aram Amicitiae tanquam 

 deae, dedicavit : propter arctam inter eos amicitiam. Similis, 

 aut etiam ilia majoris, amicitiae exemplum cernitur, inter 

 Septimium Severum, et Plantainum : etenim, filium suum 

 natu majorem, filiam Plantiani, in uxorem ducere, coegit: 

 ac Plantianum saepe, etiam cum contumelia filii sui, hono- 

 ravit. Quin et scripsit ad senatum hisce verbis : &quot; Ita 

 diligo virum, ut cupiam eum mihi superstitem fore.&quot; Quod 

 si hi principes, Trajano alicui aut Marco Aurelio, similes 

 fuissent, immensae naturae eorum bonitati hoc attribui 

 posset: cum vero viri tarn prudentes extiterint, tantoque 

 robore et severitate animi prsediti, tamque impensi ama- 

 tores sui ; liquido probatur, eos felicitatem suam, (licet vix 

 major mortalibus ullis obtigisset) veluti mutilam duxisse, 

 nisi per hasce amicitias, facta fuisset integra, et perfecta. 

 Atque, quod majus est, affuerunt his principibus uxores. 

 Filii nepotes ; neque tamen hasc omnia, amicitiae solatia, 

 supplere valuerunt. 



Minime oblivioni mandandum, quod Commineus notatum 

 reliquit de domino suo priore, duce Carolo, cognominato 

 Strenuo ; eum secreta sua cum nemine communicare 

 voluisse : minime omnium ea, quee eum prae caeteris ange- 

 bant. Et ulterius ait ; earn animi obtectionem, posterioribus 

 vitae annis, intellectum ipsius nonnihil debilitasse, et 

 vitiasse. Potuisset certe Commineus, si voluisset, simile 

 judicium facere, de domino suo posteriore, Ludovico un- 

 decimo ; cui occultatio consiliorum pro tormento fuit. Tes 

 sera Pythagorae, obscura sed optima ; &quot; Cor ne edito.&quot; 

 Certe, si quis durum huic rei nomen imponeret, qui amicis 

 destiuuntur, quibus cogitationes suas, et anxietatis libere 

 impertiant, sunt cordium suorum anthropophagi. At illud 

 plane ad miraculum proxime accedit, (quocum claudam 

 hunc, de primo amicitiae fructu, sermonem ;) nimirum ; 

 istam cum amicis communicationem, contraries duos ef- 

 fectus producere; gaudia enim conduplicat, moerores 

 dimidiat. Nemo siquidem laeta sua amico impertit, quin 

 laetetur amplius: nemo autem tristibus amicum commu- 

 nicat, quin contristetur minus. Adeo ut revera, eadem 



