DE AMICITIA. 313 



dictum,) nolim acquiescas: distrahent enim potius, et 

 seducent, quam dirigent et stabilient. 



Post Mobiles hosce duos amicitice fructus; (pacem dico 

 in afFectibus, et fulcimentum judicii ;) sequiturultimus; qui 

 similis est malo granato ; plenus granis compluribus : 

 intelligo autem auxilium et participationem, in actionibus 

 et occasionibus vita?. Hie autem, expeditissima via reprse- 

 sentandi ad vivum, usum multiplicem amicitiae, fuerit, 

 circumspiciendo et videndo, quam multa sint, quae per se 

 quispiam exequi commode non poterit : atque hide appa- 

 rebit, non per hyperbolen, sed sobrie dictum esse ab 

 antiquis; &quot; Amicum esse alterum se :&quot; quandoquidem, si 

 quis vere rem reputet, amici officia, propriascujusque vires 

 superent. Homines mortales sunt ; quin et in medio 

 operum aliquorum, quae maxime afFectant, saepe moriuntur : 

 veluti in collocatione filii in matrimonium ; consummatione 

 conatuum et desideriorum suorum ; et similibus. Jam si 

 quis amicum habeat fidelem, securitatem praestat, de iisdem 

 rebus, amici cura et opera, post mortem perficiendis : adeo 

 ut fatum immaturum vix obsit ; atqne habeat quis, (ut 

 loquamur more tribulum aut firmariorum,) in desideriis 

 suis, terminum, non unius, sed duarum vitarum. Homo 

 corpore circumscribitur, et corpus loco ; verum ubi amicitia 

 praesto est, vitae munia omnia concessa sunt, et sibi, et 

 deputato suo. Quot numero res sunt, quas per se qnispiam, 

 cum dignitate aut decoro, peragere non possit ? Merita sua 

 non potest cum verecundia recensere; multo minus extol- 

 lere : non sustinet quis, ut se submittat, ad supplicandum, 

 aut etiam emendicandum : infinita sunt talia. Verum 

 haec, et hujusmodi, in amici ore, sat decora sunt; ad quae 

 erubescimus in persona propria. Rursns, persona cuj usque, 

 multa habet conjuncta, qua? exuere non potest: filium 

 alloqui quis non poterit, nisi ut pater; uxorem, nisi ut 

 maritus; inimicum, nisi salva dignitate; ubi amico con- 

 ceditur loqui, prout res postulat ; neque ad respectus 

 personae alligatur. Verum haec enumerare infinitum 

 fuerit. Ipse regulam dedi, ubi quis propriam personam, 

 in fabula, sustinere non poterit : amicus si desit, satius est 

 ei scenam derelinquere. 



