DE TROFERENDIS FINIBUS IMPERIL 317 



ipse sit stirpe et ingenio bellicosus. Atque illud magis 

 tritum, quam verum, quod nervi belli sint pecunise ; si 

 desint nervi lacertorum in gente molli et eflfceminata. 

 Recte enim Craeso ostentanti aurum respondit Solon ; 

 &quot; At si quis, (o rex) venerit, qui melius quam tu ferrum 

 gestet, illi profecto totum hoc cedet aurum.&quot; Quare, 

 quicunque is tandem sit princeps aut status, cujus subditi 

 nativi et indigenae, non sint animosi et militares, potentiam 

 suam admodum sobrie aestimet: atque econtra, principes, 

 qui dotninantur in gentes animosas et martias, norint illi 

 satis vires suas, si sibi alias non desint. Quod attinet ad 

 copias mercenarias, (quod solet adhiberi remedium, cum 

 copiae nativae desint,) plena sunt omnia exemplis ; quibus 

 liquido patet, quod quicunque status illis innitetur, poterit 

 fortasse pennas ad tempus breve, nido majores extendere, 

 sed defluent illse paulo post. 



Benedictio Judse, et Issacharis, in unum nunquam con 

 venient; nimirum, ut eadem tribus aut gens, sit simul, et 

 &quot; leonis catulus, et asinus procumbens inter sarcinas.&quot; 

 Neque unquam net, ut populus tributis oppressus, fortis 

 existat, et bellicosus. Verum est, collationes publico 

 consensu factas, minus animos subditorum dejicere, et cle- 

 primere, quam qua? ex imperio mero indicuntur. Id quod 

 liquido videre est, in tributis Germanise inferioris, quas 

 Excisas vocant ; atque, aliqua ex parte, in iis, quae Subsidia 

 nominantur apud Anglos. Etenim notandum est, sermonem 

 jam institui, de animis hominum, non de opibus. Tributa 

 autem, quae ex consensu conferuntur, et quae ex imperio 

 imponuntur, etsi eadem res sint, quoad opes exhauriendas, 

 varie tamen omnino animos subditorum afficiunt. Statuatur 

 igitur et hoc, populum tributis gravatum, idoneum ad im- 

 perandum, non esse. 



Aspirantibus ad magnitudinem regnis et statibus, prorsus 

 cavendum, ne nobiles et patricii, atque (quos vocamus) 

 generosi, majorem in modum nmltiplicentur. Hoc enim 

 eo rem deducit, ut plebs regni sit humilis et abjecta; et 

 nihil aliud fere quam nobilium mancipia et operarii. Simile 

 quiddam fieri videnms in silvis caeduis; in quibus, si major, 

 quam par est, caudicum, sive arborum majorum relinquatur 

 numerus, non renascetur silva sincera et pura; sed major 

 pars in vepres et dumos degenerabit : eodem modo, in 

 nationibus, ubi numerosior justo est nobilitas, erit plebs 

 vilis et ignava ; atque eo demum res redibit, ut nee cente- 

 simum quodque caput, sit, ad galeam portandam, idoneum : 

 praesertim si peditatum spectes; qui exercitus plerunque 



