360 DE SUPPLICANT1BUS. 



vel in gratiam non ultra quam par est captando ; res facta 

 sit, non solum laudatylis, verumetiam gratiosa. In peti- 

 tionibus gratise, prima petitionis oblatio, nullius debet esse 

 momenti; eo usque supplicantis fides, in re ilia patefa- 

 cienda, valere possit, ut si uotitia ejus, aliunde quam per 

 eum haberi non potuisset; hoc ei fraudi non sit; sed 

 potius remuneretur. Valorem ejus, quod .petitur, ignorare, 

 imperitia quaedam est; non secus ac sequitatem ejusdem 

 oscitanter prsetervehi, malam arguit conscientiam. Peti- 

 tiones sedulo occultare, non modicum prodest ad obti- 

 nendum; spes enim jactare, competitorum licet alios 

 deterrere possit, alios tamen acuet, et excitabit. Verum 

 temporum opportunitates, ante omnia, in petitionibus 

 valent. Temporum inquam, non tantum respectu eorum 

 in quorum potestate positum est, petitiones vel rejicere, 

 vel concedere ; verumetiam respectu eorum, a quibus juste 

 metuendum, ne se illis opponant. In delectu ejus, cui 

 petitionis tuse curam demandes, respicias magis aptitu- 

 dinem, quam amplitudinem ; atque eum potius adhibe, 

 qui paucioribus negotiis se immiscet, quam qui omnia 

 amplectitur. Denegatre petitionis iteratio concessioni ipsi 

 quandoque aequipollet; modo quis se, nee animo dejectum, 

 nee male affectum, ostendat; Iniquum petas, ut eequum 

 feras ; regula non mala, ubi quis gratia floreat ; alias enim, 

 consultius foret, gradibus quibusdam, ad id quod petis, 

 ascendere, et aliquid saltern impetrare : qui enim, in prin- 

 cipio, supplicantis erga se studium, amittere non dubi- 

 tasset; is, in fine, et studium supplicantis, et beneficium 

 prius collatum, simul amittere non sustinebit. IVihil tarn 

 Jeve videtur, quam viros prsepotentes, de literis suis inter- 

 pellare ; cum tamen, si literse illse, in causis minus honestis, 

 et justis volitent, tantum de existimatione scribentis de- 

 pereat. Non invenitur in rebuspublicis perniciosius homi- 

 num genus, quam generales isti petitionum concinnatores ; 

 etenim pestes plane sunt, et lues, negotiorum publicorum. 



XLVIII. DE STUDIIS, ET LECTION E LIBRORUM. 



STUD i A, et lectiones librorum, aut meditationum voluptati, 

 aut orationis ornamento, aut negotiorum subsidio, inser- 

 viunt. Usus eorum, quatenus ad voluptatem, in secessu 

 et otio imprimis percipitur: quatenus ad orationis orna- 

 menta, in sermone tain familiari, quam solenni, locum 

 habet ; quatenus vero ad negotiorum subsidium, hue 



