3G8 DE VAN A GLORIA. 



ipsa, tantum humanae naturae debet, proptcr nominis sui 

 celebrationem, quantum sibi ipsi. Fama siquidem Cicc- 

 ronis, Senecae, Plinii Secundi, ad hunc usque diem vix 

 durasset, aut saltern non tarn vegeta, nisi conjuncta fuisset, 

 cum aliqua vanitate et jactantia, in seipsis. Jactantia 

 enim, instar vernicis videtur esse, quae ligna non solum 

 splendere facit, verura etiam durare. Atqui, duin heec de 

 vana gloria dissero, minime earn qualitatem intelligo, quam 

 attribuit Tacitus Muciano : &quot; Omnium, quae dixerat, fece- 

 ratque, arte qruadam ostentator : &quot; hsec enim ex vanitate 

 neutiquam procedit, sed ex arte, et prudentia, cum mag- 

 nanimitate quadam conjuncta: et in aliquibus hominibus, 

 qui natura veluti comparati ad earn sunt, res est, non 

 solum decora, sed et gratiosa. Excusationes enim decorae, 

 concessiones tempestivae, quin et modestia ipsa bene tem- 

 perata, nihil aliud sunt, quam ostentationis artes. Neque 

 inter artes hasce, reperitur aliqua felicior, quam ilia, de 

 qua loquitur Plinius Secundus, hoc est ; liberaliter et co- 

 piose id in aliis laudare, in quo ipse emineas. Nam ad 

 hunc mod ura ille, ingeniose satis : &quot; In alio laudando, tibi 

 ipsi ministras : is enim, quern laudas, aut superior tibi est, 

 aut inferior; si inferior, et tamen laudandus, tu multo 

 magis; si superior, neque jure laudandus, tu multo minus.&quot; 

 Gloriosi prudentibus derisui sunt ; stultis admirationi ; 

 parasitis praedee et escae ; sibi ipsis, et glories vanse, 

 cipia. 



LIII. DE HONORE ET EXISTIMATIONE. 



HONORIS et existimationis, vera, et jure optimo, acquisitio, 

 ea est; ut quis virtutes, et facultates suas, dextre, et 

 absque detrimento, revelet. Nonnulli enim, in actionibus 

 suis, proci famae sunt, et veluti venatores : quod genus 

 hominum, sermonibus plerunque celebratur, sed interiorem 

 animi reverentiam vix assequitur. Alii, contra, virtutem 

 suam, inter monstrandum, obscurant ; ex quo fit, ut opi- 

 nione minores sint, quam merita ipsorum postulant. Si 

 quis rem suscipiat, simulque perficiat, quse prius intcntata 

 fuerat ; aut tentata quidem, sed deserta ; aut ad exitum 

 forsan perducta, sed minus commode, et feliciter ; is hono- 

 rem adipiscetur majorem, quam si quid perfecisset gravioris 

 sane difficultatis, et momenti ; sed in quo, alterius tantum 

 vestigia, et non ultra, premeret. Si quis actiones suas, ita 

 inter se committat, et contemperet, ut in aliquibus earum, 



