DE OFFICIO JUDICIS. 373 



cipem et statum saepius consulant. Ille, cum inter delibe- 

 rationes politicas interveniat quaestio juris : hi, cum in 

 subjecto legali interveniant considerationes status. Con- 

 tingit enim, baud raro, ut res in judicium adducta, versetur 

 circa meum et tuum, et nihilominus consequentia ejus ad 

 rationes status penetret, Intelligo autem, ad rationes 

 status pertinere, non solum, si quid ad jura regalia impe- 

 tenda spectetj verumetiam si quid innovationem aliquam 

 minus tutam, aut exemplum periculosum, introducat ; aut 

 si manifesto portionem aliquam populi majorem gravet. 

 Neque quisquam infirmi judicii existimet, justas leges 

 adversus politica vera aliquid antipathies habere. Sunt 

 enim haec duo veluti spiritus et nervi, quorum alteri in 

 alteris moventur. Recordentur etiam judices, Salomonis 

 thronum leonibus utrinque suffultum fuisse: sint sane 

 leones, sed leones sub throno; caventes, ne aliquid ex 

 juribus regalibus impetant aut convellant. Postremo, ne 

 sint judices tarn ignari juris et praerogativae suae, ut 

 cogitent, non sibi relinqui, tanquam muneris sui partem 

 principalem ; sanum et prudentem legum usum, et appli- 

 cationem, Etenim in animum revocare poterint, dictum 

 illud apostoli, de lege humanis legibus majore : &quot; Nos 

 scimus quia lex bona est, modo quis ea utatur legitime. 



LV. DE IRA. 



I RAM penitus extinguere velle, ostentatio quaedam Stoico- 

 rum est. Meliora nos nacti sumus oracula: &quot; Irascimini, 

 et nolite peccare; sol non occidat super iracundiam ves- 

 tram.&quot; Limites ira? apponendi sunt, et quousque, et 

 quamdiu. Dicemus primo, quibus modis, inclinatio natu- 

 ralis, aut etiam habitus irae, temperari possit, et leniri. 

 Secundo, qualiter particulares motus iree reprimi possint, 

 aut saltern citra nocurnentum cohiberi. Tertio, quibus 

 modis ira excitari possit, aut sedari in aliis. 



Quantum ad primum ; non alia se ostendit via, quam 

 ut serio in animo revolvas mala et calamitates irae; et 

 quam vehementer vitam humanam perturbat, et infestat. 

 Hoc autem tempestivum fuerit, maxime si pone nos respi- 

 ciamus, quamprimum impetus irae resederit. Eleganter 

 Seneca : &quot; Irani ruinae similem esse, quae in aliud cadendo, 

 seipsam comminuit et frangit.&quot; Hortatur Scriptura : &quot; Ut 

 animas nostras in patientia possideamus.&quot; Certe, qui- 



