LIB. II. 36. 239 



Necesse prorsus est, ut iste motus efficiatur, vel ab 

 aquarum progressu et regressu, in modum aquae in 

 pelvi agitata?, qua? quando latus imum pelvis alluit, 

 cleserit alterum ; vel a sublatione et subsidentia aqua- 

 rum e profundo, in modum aquae ebullientis, et rursus 

 subsidentis : utri vero causa? fluxus et refluxus ille as- 

 signari debeat, oritur dubitatio. Quod si recipiatur 

 prior assertio, necesse est ut cum sit fluxus in mari ex 

 una parte, fiat sub idem tempus alicubi in mari re 

 fluxus ex alia. Itaque ad hoc reducitur inquisitio. 

 Atqui observavit Acosta, cum aliis nonnullis (diligenti 

 facta inquisitione) quod ad litora Florida?, et ad litora 

 ad versa Hispanise et Africa?, fiant fluxus maris ad ea- 

 dem tempora, et refluxus itidem ad eadem tempora ; 

 non contra, quod cum fluxus fit ad litora Florida?, fiat 

 refluxus ad litora Hispania? et Africa?. Attamen adliuc 

 diligentius attendenti, non per hoc evincitur motus 

 attollens, et abnegatur motus in progressu. Fieri enim 

 potest, quod sit motus aquarum in progressu, et nihilo- 

 minus inundet adversa litora ejusdem alvei simul ; si 

 aqua? scilicet ilia? contrudantur et cornpellantur ali- 

 unde ; quemadmodum fit in fluviis, qui fluunt et reflu- 

 unt ad utrumque litus horis iisdem, cum tamen iste 

 motus liquido sit motus in progressu, nempe aquarum 

 ingredientium ostia fluminum ex mari. Itaque simili 

 modo fieri potest, ut aqua? venientes magna mole ab 

 oceano oriental! Indico compellantur et trudantur in 

 alveum maris Atlantic!, et propterea inundent utrum 

 que latus simul. Qua?rendum itaque est, an sit alius 

 alveus, per quern aqua? possint iisdem temporibus 

 minui et refluere. Atque pra?sto est mare Australe, 

 mari Atlantico neutiquam minus, sed potius magis la- 

 tum et extensum, quod ad hoc sufficere possit. 



Itaque jam tandem perventum est ad imtantiam 



