LIB. II. 36. 



diximus, progressivus. Turn vero erit trivium circa 

 hanc naturam tale. Necesse est, ut motus iste, per 

 quern aquae in fluxibus et refluxibus se attollunt, et 

 rursus relabuntur, absque aliqua acccssione aquarum 

 aliarum, quse advolvuntur, fiat per unum ex his tribus 

 modis ; vel quod ista aquarum copia emanet ex inte- 

 rioribus terra% et rursus in ilia se recipiat ; vel quod 

 non sit aliqua amplior moles aquarum, sed quod eaidem 

 aquae (non aucto quanto suo) extendantur, sive rare- 

 fiant, ita ut majorem locum et dimeiisionem occupent, 

 et rursus se contrahant ; vel quod nee copia accedat 

 major, nee extensio amplior, sed eaeclem aquae (prout 

 sunt, tarn copia quam densitate aut raritate) per vim 

 aliquam magneticam desuper eas attrahentem, et evo- 

 cantem, et per consensum se attollant, et delude se 

 remittant. Itaque reducatur (si placet) jam inquisitio 

 (missis duobus illis motibus prioribus) ad hunc ulti- 

 mum ; et inquiratur si fiat aliqua talis sublatio per 

 consensum, sive vim magneticam. Atqui ])rimo niani- 

 festum est, universas aquas, prout ponuntur in fossa 

 sive cavo maris, non posse simul attolli, quia deesset 

 quod succederet in fundo ; adeo ut si foret in aquis 

 aliquis hujusmodi appetitus se attollendi, ille ipse ta- 

 men a nexu rerum, sive (ut vulgo loquuntur) ne detur 

 vacuum, fractus foret et cohibitus. Belinquitur, ut 

 attollantur aquae ex aliqua parte, et per hoc minuantur 

 et cedant ex alia. Emmvero rursus necessario seque- 

 tur, ut vis ilia magnetica, cum super totum operari non 

 possit, circa medium operetur intensissime, ita ut aquas 

 in medio attollat ; illae vero sublatae, latera per succes- 

 sionem deserant et destituant. 



Itaque jam tandem perventum est ad instantiam 

 crucis circa hoc subjectum. Ea talis est. Si invenia- 

 tur, quod in refluxibus maris aquarum superficies in 



