LIB. II. 40. 263 



emittitur ; sed tantum inter claustra sua tentat et ex- 

 peri tur, atque nacta est partes tangibiles obedientes et 

 sequaces in promptu ; ita ut quo spiritus agit, ese simul 

 sequantur : turn vero sequitur efformatio in corpus or- 

 ganicum, et membrificatio, et reliquse actiones vitales, 

 tarn in vegetabilibus quam in animalibus. Atque hsec 

 maxime deducuntur ad sensum, per notationes diligen- 

 tes primorum inceptuum et rudimentorum sive tenta- 

 mentorum vitae in animalculis ex putrefactione natis, ut 

 in ovis formicarum, vermibus, muscis, ranis post im- 

 brem, &c. Requiritur autem ad vivificationem, et 

 lenitas caloris, et lentor corporis ; ut spiritus nee per 

 festinationem erumpat, nee per contumaciam partium 

 coerceatur : quin potius ad cerse modum illas plicare et 

 effingere possit. 



Rursus, differentia ilia spiritus maxime nobilis, et ad 

 plurima pertinens, (viz. spiritus abscissi ; ramosi sim- 

 pliciter; ramosi simul et cellulati : ex quibus prior, 

 est spiritus omnium corporum inanimatorum ; secun- 

 dus, vegetabilium ; tertius, animalimn :) per plurimas 

 instantias deductorias tanquam sub oculos ponitur. 



Similiter patet, quod subtiliores texturse et schema- 

 tismi rerum (licet toto corpore visibilium, aut tangibi- 

 lium) nee cernantur, nee tangantur. Quare in his 

 quoque per deductionem procedit informatio. At dif 

 ferentia schematismorum maxime radicalis et primaria 

 sumitur ex copia vel paucitate materiae, quae subit idem 

 spatium sive dimensum. Reliqui enim schematismi 

 (qui referuntur ad dissimilaritates partium, quae in eo- 

 dem corpore continentur, et collocationes ac posituras 

 earundem) prse illo altero sunt secundarii. 



Sit itaque natura inquisita, expansio sive coitio ma- 

 teriae in corporibus respective : viz. quantum materiae 

 impleat quantum dimensum in singulis. Etenim nil 



