310 NOVUM ORGANUM. 



(17.) Sit motus decimus septimus, mottts rotationis 

 spontancus^; per quoin corpora motu gaudentia, et 

 benc collocata, natura sua fruuntur, atqtie scipsa se- 

 quuntur, non alind ; ct tanquam proprios petunt am- 

 plcxns. Etenim vidcntur corpora ant movere sine 

 termino; atit plane quiescerc ; ant ferri ad terminum, 

 ul)i pro natura sua aut rotent, ant quicscant. Atque 

 qu;v bone collocata sunt, si motu gaudcant, movent per 

 circulum : motu scilicet jvtorno ct infinito. Qusc bene 

 collocata sunt, et niotum exhorrent, prorsus quiescunt. 

 Qua- non benc collocata sunt, movent in linea recta 

 (tanqiiam tramitc brevissimo) ad consortia suorum con- 

 naturalium. Recipit autem motus iste rotation!* difte- 

 rentias novem. Primam, centri sui, circa quod corpora 

 movent : secundam, polorum suorum, supra quos mo 

 vent : tertiam, circumferential sivc aml)itus sui, prout 

 distant a centro : quartam, incitationis siur, prout cele- 

 rius aut tardius rotant : quintain, consequutionis motus 

 sui, veluti ab oricnte in occidentem, aut ab occidente 

 in orientem : sextam, declinationis a circulo perfecto 

 per spiras longius aut propius distantes a centro suo : 

 septimam, declinationis a circulo perfecto per spiras 

 longius aut propius distantes a polis suis : octavam, 

 distanticc propioris aut longioris spirarum suarum ad 

 invicem : nonam et ultimam, variationis ipsorum polo- 

 rum, si sint mobiles : quac ipsa ad rotationem non per- 

 tinet, nisi fiat circulariter. Atque iste motus communi 

 et inveterata opinione habetur pro proprio coelestium. 

 Attamen gravis cle illo motu lis est inter nonnullos 

 tain ex antiquis quam modernis, qui rotationem ternc 

 attribuerunt. At multo fortasse justior movetur con- 

 troversia, (si modo res non sit omnino extra controver- 



9? Cf. supra, H.S. ad fin., and II. 36. ex. 2. 



