34 RANUNCULUS. 



foort 1890, Garj.: Schalkwyk 1832, Wtt; Jutfaas, 

 0.; Beusichemsche weg, Coll. Nat.; Westbroek 

 1835, D.S.; 1851, Halbertsma; v. d. T.; Acht- 

 tienhoven, W. en K r a e p. ; 1847, B. W. met (wortel- 

 bladen); - Kortenhoef "), G. Backer; 1892, V.; 

 's Graveland "), Haarlem 1836, Mb.; Bentveld 1836, 



*( Zie vorige noot. 



**) Onder den naam R. F 1 a m m u 1 a e f o r m i s. In aansluiting met 

 de vorige noot schryft van Hall in zyne Nalezingen op Flora Belgii 

 Septentrionalis (Bijdragen III. p. 67): „Onder de talryke afw\jkingen 

 van deRanunculus Flammula hebben de Heeren Lejeune en 

 Courtois in hunne verhandeling over de Ranunculaceae der Neder 

 landsche Flora, eene verscheidenheid opgenoomd, met zeer groote bloO' 

 men, bykans die der R. L i n g u a evenjirende, welke door den Hoogl 

 K p 8 In de Fl. Batava No. 239 is afgebeeld. Deze zelfde verscheiden 

 heid is my, met rijpe vl-uchtjes, ter hand gesteld door den Heer G. 

 Backer, med. stud. te Groningen, die dezelve in de veenstreken van 

 Kortenhoef b;j Amsterdam had gevonden. De bloemen waren in deze 

 exemplaren ruim tweemaal zoo groot als de kelk en dus met de af beel- 

 ding der Flora Batava overeenkomende. De zamengedrukte vruchtjes 

 waren evenals de bloemen tweemaal zoo groot als in de gewone R. 

 Flammula, doch onbehaard en door dit kenmerk van R. L i n g u a 

 onderscheiden, volgens de door Lejeune en Courtois bl. 86 opgege- 

 ven kenmerken. De bladen waren lancetvormig en tweeniaal zoo lang 

 als in de af beelding der Flora Batava. — Men zoude geneigd zijn te 

 gelooven, dat deze plant eene bastaard (hybrida) was van R. L i n g u a 

 en F 1 a m m u 1 a." 



V a n H a II onderscheidt haar als Ranunculus Flammula 

 /?grandiflora v. H. Als zoodanig neemt hy haar ook op in Deel I. 

 Stuk 8 van zjjne Flora (p. 810-811), waar htj nu ook citeert: „veel te 

 Haren by Groningen, v. H." De Heer Abeleven zond in 1896 exem- 

 plaren van v. Hall in, die reeds toen door Prof. Suringar in diens 

 jaarverslag als R. L i n g u a, hoewel afwykend in vorm, werden beschre- 

 ven (Arch. 3. I. p. 16). Later vond ik in de collectie inlandsche planten 

 van 's R\jks Herbarium nog meerdere authentieke exemplaren, die een 

 nadere bevestiging waren voor de door Suringar uitgesproken meening 

 als zouden wy hier te doen hebben met afw\jkende vormen van R. 

 L i n g u a. 



Bovendien het punt van verschil, waarop v. Hall zjjn determinatie 

 grondde, bestaat niet, daar zoowel R. Flammula als R. Lingua 

 onbehaarde nootjes hebben, zoodat ik zonder aarzeling de af beelding der 

 Flora Batava, waar geen bepaalde groeiplaats genoemd wordt, als de 

 planten van v a n H a 1 1 tot de onderhavige soort heb gebracht. 



