598 CALLITBICHE. 



aan de basis breeder, lancetvormig, aan den top 

 uitgesneden. 



C. autumnalis L. fl. Suec, IL 4. p. p. C. decussata 

 Link. Jahrb. d. G-ew. 3. p. 31. — C. virens Goldb. Mem. Mosc. 

 V. 1817. Kutz. Linnaea VII. p. 186. 



De plant varieert in haar uitwendig voorkomen zeer weinig, 

 toch hangt de graad der verlenging van de internodien (de 

 stengels zjjn 2 c.M.— 1 d.M. lang) van de diepte van het water 

 af, daar zy niet aan de oppervlakte komt. De kiel der deel- 

 vruchtjes komt voornameljjk daardoor tot stand dat aan de 

 hoeken de ten deele verhoute vruchtparenchymlaag zich van 

 de steenschaal afscheidt en onder vorming van een smalle 

 uitzakking naar buiten uitspringt; deze uitzakking biyft door 

 zachtwandig parenchjjm gevuld. Btj de volgende soort treft 

 men deze eigenschap niet aan. De rykelijk wortelende stengels 

 zjjn betrekkeltjk stevig, doch het minst bij die exemplaren, 

 wier internodien zich sterker verlengen. De fructiflcatie is 

 uiterst rijkelijk en betrekkelyk zelden komt het voor dat 

 slechts een deel der vruchthelften, door niet bevruchting der 

 andere helft, tot ontwikkeling komt. 



De bloeityd begint iu Noord Duitschland ongevcer in do 

 tweede helft van Juli. Ontwikkelde vruchten vindt mon van 

 Augustus tot October. Haar standplaats zijn binnonmeeren 

 en langzaam stroomende wateren van noordeljjk Azie en Europa. 



Merkwaardig is, dat Hegelmaier uit Holland geen exem- 

 plaren kende (anno 1864), ofschoon zy toen reeds lang hier ver- 

 zameld was. 



Callitriche truncata Gussone. 



Vruchten aanzienlijk, zittend ofkorteroflan- 

 ger gesteeld met afstaande stelen, zonderkielen. 

 Stempels teruggeslagen-af staand, afvallend, zeer 

 lang. Bladen lijnvormig, aan dentopuitgesneden. 



C. truncata Guss. pL rarior. 4. fl. Sic. 9. C. graminea 

 Lk, ( Jahrb. d. Gew. III. p. 31), C. pedunculata Miiller in 

 Sched. pl. Sard. non D. C, — C. amblyocarpa Scheidweiler 

 in Sched. 



De st«ngels z\jn zeer zwak en de internodien meestal langer 

 gestrekt dan by de voorgaande soort. De vruchten gelyken 

 in algemeenen omtrek op die der vorige soort, onderscheiden 

 zich echter door de niet gekielde, afgerond stompe hoeken. 

 Men treft gewoonlijk slechts onvolkomen ontwikkelde vruch- 

 ten aan, doordat 1—3 hokjes verongelukt zjjn. Deze verschil- 

 punten getuigen naast den afwjjkenden bloeitijd voor de 

 zelfstandigheid der soort, die bovondion een andere geogra- 

 flsche verspreiding heeft als de voorgaande. De door den 



