PILAGO. 805 



Abel. (0. 762 als apiculata); 1871, Th. Abel. (0. 

 762 als apiculata); Montfort en Maasbracht 1873, 

 Lac. (als apiculata); Sittard, Un. 1861; Meerssen 

 1840 V. Hov. 



[Aanm.: E. de Halacsy 'onderscheidt in zyno Conspect, 

 Floiae Graecae II. p. 36, van deze soort de volgende vormen: 

 a. typica: simplex vel a collo pluricaulis; caulibus erectis 



vel basi adscendentibus, 30 c.M. usque altis, apice vel a 



medio ramosis. 

 ^. prostrata Parl. Prostrata, raraosissima, glomoruli nu- 



merosi, saepe contigui, phylla praeter cuspidem lanata. 

 y. siria Heldr. Pusilla, a collo ramosa, glomeruli parvi, 



involucri basi lanata phyllis glabriusculis, nitidis, brevius 



acuminatis vel tantum acutis. 

 Eindeljjk komt nog een hybride voor van F. germanica 

 var. canescens X spathulata (F. intermedia) Haussk.] 



701. F. arvensis L. (Gnaphalium arvense L. ef Fl. B. S. 



p. 592.) Op droge zandige zonnige plaatsen; bij 

 ons schijnbaar de rivieren volgend. 0. JuU-Aug. 



In Herb.: Gelderland, Hoffm.; Hoog West by Zut- 

 plien,G.B.; Nijmegen,B.; 1840, D.S.; 1843,Krecke; 

 de Br.; 1848, Buse; 1878, Groll; Hengstdal by 

 Ubbergen 1865, Th. Abel.; Spoel by Culemborg 1837, 

 Lac; - Bennebroeker duinen 1835, Mb. (1 ex.); - 

 Wassenaar (op vele plaatsen), v. d. B.; Leksmond 1832, 

 V. H.; - Veerdam Werkendam 1836, Lac. 



(Bouwland 't Loo 1881, K. A. in herb. pr.). 



Bovendien : Voorne, Giethoorn en Velden, waarvan 

 mlsschien de laatste groeiplaats werkelyk tot F. ar- 

 vensis zou kunnen behooren, ofschoon waarschynlijk 

 al deze planten, evenals de hier niet vermelde, die 

 men by F. minima zal terugvinden, tot deze laatste 

 soort behooren. 

 F. gallica L. Op vochtige klei- en mergelgronden, 

 somtijds metandere zaden ingevoerd. 0. Mei-Aug. 



Niet in Herb. : werd echter door Boerhaave als 

 inlandsch opgegeven. 



702. F. minima Friois. (Gnaphalium montanum L. et FL 



