1156 VERBASCUM. 



rige meeldraden. De door hem by Altenstein verzamelde 



exemplareu waren bastaarden met de alda,ar alleen voorkomende 



witbloemige vorm van V. Lychnitis (V. album Mill.). 



8. Stengel beneden kortharig, naar boven toe klierig. Bladeren 



aan beide zyden verspreid kortharig, langwerpig, spits, 



tamelijk grof en ongelyk gekarteld-gezaagd ; de stengelbla- 



deren half-stengelomvattend. Tros zeer lang. Bloemstelen 



half zoo lang als de kelk, helmdraden met paarse wol, de 



langste zwakker behaard; helmknoppen der langste meel- 



draden afloopend. 0? Juni-Sept. Hoogte 0.30-1.20 M. 



Bloemkroon groot, lichtgeel, van buiten voor het openen 



zwak rood. Meeldraden met paarse wol die met witte haren 



vermengd is. Van V. Blattaria L. door de sterkere be- 



haring en de grootere, veel korter gesteelde bloemen te 



onderscheiden: 



V. grandiflorum Schrad. (V. Blattaria X thapsi- 



forme.) 

 Tn Herb. : Villa Marocco by Apeldoorn ]882, K. A. 



(Cfr. Arch. 2. IV. p. 148). 



— Stengel naar boven toe iets trosvormig vertakt. Bladeren, 

 vooral van onder, zachtharig; wortelbladeren langwei'pig- 

 lancetvormig, spits, aan de basis langzamerhand in den 

 bladsteel versmald, dubbel gekarteld of b;jna bochtig. Sten- 

 gelbladeren langwerpig, de bovenste hart-eivormig, spits. 

 Bloemstelen even lang als de kelk (by de vruchti-yphoid 

 iets langer). Meeldraden paarswollig. Q. Juni— Juli. 

 Bloemkroon geel. Hoogte? 



V. Pseudo-Blatiaria Schleich. {V. Blaitaria X Lych- 

 nitis; [V. blattaroides Gaud.]). 



Niet in herb. Zy werd in de eerste editie van dit 

 werk opgegeven als gevonden in 1835 by Haarlem, 

 door Molkenboer. Het is my gebleken dat deze 

 plant waarschijnlyk onder V. Blattaria behoort. 

 Zie pag. 1152. 



[Aanm.: Ik heb in de voorgaande lijst alleen die hybriden 

 opgenomen, wier stamouders in ons land voorkomen en die 

 dus ook zelf hier zouden kunnen gevonden worden of reeda 

 aangetrolfen zyn. Ik heb derhalve geen gewag gemaakt van 

 de hierondor volgende hybride, wier verspreidingsgebied ligt 

 in Hongarije, Lithauen, Zuid-Podolie, Moravio en Zwitserland, 

 evenmin van de bastaarden die V. floccosum, sinuatum 

 of een andere hier niet voorkomende soort tot stamouder 



