1270 LYCOPUS. SALVIA. 



W. (Arch. 2. III. p. 129) ; al de Zeeuwsche eilanden 

 behalve Tholen en St. PhiUpsland, A. W. en L. 

 (Arch. 2. VI. p. 123); - Mallenburg, Woensdrecht, 

 Zoora, Un. 1896 (Arch. 3. I. 353); Venlo, Blerik, 

 Velden, Arcen, Hamert, Welsche hut, Un. 1893 

 (Arch. 2. VI. p. 574); rechter Maasoever Roermond, 

 Beegden, Rauwmoest, weg Tongelrooische beelc tot 

 Nieuwe brug, Un. 1900 (Arch. 3. II. p. 626); 

 Meerssen, Maastricht, Gulpen, Un. 1861; tusschen 

 Beek en Valkenburg, Gronsveld, tusschen Wylre 

 en Slenaken, Un. 1883 (Arch. 2. IV. p. 323). 



Voorts vermeld bij P e 1 1 e t i e r, V o r s t i u s, M u n- 

 ting en Bruman, 



Tribus Monardeae Benth. 

 Salvia L. 



1029. S. offloinalis L. Zuid-Europeesche plant; is eerst 

 laat in Italie in cultuur gekomen en eerst door 

 het Capitulare van Karel den Groote ten noorden 

 van de Alpen algemeen verbreid als heil- en 

 genotplant; hierdoor is zij op tal van plaatsen 

 verwilderd. f- Juni—JuU. 



In Herb.: Wyhe 1846, Tyhaar; - Funen Am- 

 sterdam, Fl. Amst.; Oude muur aldaar 1834, V. Z. ; 

 — duinen van Haamstede, v. Dissel. 

 (Harendermolen, Holk. in herb. v. Tuinen.) 

 Bovendien: tusschen Zutphen en Deventer, Un. 

 1859 (Arch. 1. V. p. 227. Deze opgave heeft 

 waarschynlijk betrekking op S. pratensis). 

 S. aethiopis L. Plant van het Middellandsche Zee- 

 gebied; inheemsch van Neder-Oostenrijk door 

 geheel Zuid-Oost Europa; wordt voornamelijk 

 gekweekt wegens de zilverglanzende bladen en 

 komt een enkele maal verdwaald voor. 0. 

 Juli — Aug. 



