UTRICULABIA. 1359 



Broekmolen Stramprooi, Un. 1900, Rieter in 

 herb. pr.) 



Bovendien : Bekkum, Hollenbergerveld en Nieuw- 

 kerkerveen, Un. 1895 (Arch. 3. I. p. 226); Enter- 

 sche veen — weg spoorweg Eibergen, Un. 1897 

 (Arch. 3. I. p. 620); — Meerveld by Harderwyk, Fl. 

 B. S.; aldaar niet weergevonden (Arch. 1. V*. p.426); 

 veentje Hoenderloo, Un. 1890 (Arch. 2. VI. p. 98); 

 — Praamgracht by Soestdyk 1879, by den Wilden- 

 burg achter Groeneveld 1880, Alambertskade by 

 Kortenhoef en ringvaart Horstermeer 1886, H. d. V. 

 (Arch. 2. V. p. 529); Abcoude, Asscher (Arch. 1. 



1. p. 444); - Kallantsoog, Petten, Un. 1891 (Arch. 



2. VI. p. 202 en 237); - Oudenbosch 1885-1887, 

 Butaye en de Haas (Arch. 2. V. p. 547); - Beeg- 

 den, Un. 1900 (steriel); Rauwmoest, Vlootmolen, 

 idem (bloeiend) (Arch. 3. II. p. 627). 



1090. U. Bremii Heer. In slooten en moerassen. 14. 

 Juni-Aug. 



In Herb.: Bleekermeer by Uddel 1876, K.A.*); - 

 Borkel by de „Achterste brug" naby het Kraaien- 

 ven 15 Juni (!) 1901, Rovers en v. Roessel. 



Bovendien: ? Winterswyk, Un. 1859 (Arch. 1. V. 

 p. 227); - Mastbosch, Un. 1852 enPeel,Un. 1853 

 (Arch. 1. III. p. 511); - Plasmolen 1856, v.d. B. en 



•) Het Is mjj niet gelukt aan herbarium-materiaal doorgrypende ver- 

 schilkenmerken tegenover U. minor te ontdekken. De waarde van het 

 kenmerk van de half cirkelronde vlakke onderlip wordt zeer twijfelachtig 

 door de volgende -waarneming van den Heer Kok Ankersmit: 

 „ . . . . de onderlip (is) by het masker bruin gestreept en btj de in het 

 water en de voUe zon staande planten half cirkelrond en geheel vlak. 

 In het donker, bij betrokken lucht en koele temperatuur leggen zich de 

 zvjwanden der onderlip om, alleen het onderste segment bljjft vlak uit- 

 staan." Voorloopig heb ik onder U. Bremii alleen opgenomen de 

 exemplaren, met juiste gegevens aangaande de in leven waargenomen 

 kenmerken. De weinige andere specimina, die geheel met U. minor 

 overeenkomen, zijn tot die soort gebracht. Dr. G. 



Zi« voorts Arch. 2. ni. p. 89. 



