SALICORNIA. 1431 



In Herb.: Zuid-Beveland, v. d. B. 



Bovendien: Zuidkusfc ^Schiermonnikoog 1860, S. 

 (Arch. 1. V*. p. 260). De groeiplaats aan de Lemmer, 

 H. d. V. (Arch. 2. I. p. 142), vindt men terug onder 

 S. herbacea. 



[Aanm. : Het bljjft nog steeds onduidelijk wat men eigen- 

 lyk onder S. radicans te verstaan heeft. 



Vooreerst Wykt dat S. radicans Nolte is een nederliggende, 

 grootere vorra met dikwijls houtigen stengel der var. stricta 

 van de vorige soort. Volgens Prahl, Kritische Flora II. p. 180 

 komen wortelende vormen in Sleeswijk-Holstein niet voor, 

 by het authentieke exemplaar van Nolte is het onderste 

 gedeelte van den stengel afgesneden, De S. radicans Sm. 

 wordt als onzeker hiertoe gebracht. 



Door Koch. werd zijne ^. pachystachya gebracht tot 

 S. radicans Sm. Engl. Bot. No. 1691, altans afgaande op 

 een specimen door Woods aan Sonder toegezonden. Koch 

 voegt als omschryving zyner varieteit alleen toe „spicis duplo 

 crassioribus" en deelt mede dat deze var. gevonden werd in 

 Ditmarsen aan het strand te Busum door Detharding. 

 G r e n i e r et G o d r o n, Fl. de France III. p. 28, brengen 

 Smith'8 plant als ^. radicans tot S. fruticosa L. en 

 beschrijven haar als „plante plus basse, a rameaux radicants, 

 a 6pis plus minces," onder aanhaling van hetzelfde No. 1691 

 van Smith'8E. B. S. fruticosa en herbacea worden 

 door deze schrijvers ieder tot een afzonderljjk subgenus 

 gebracht, wegens zeer kenneiyke verschillen in het zaad. 



Dr. V. d. Bosch, die de plant verzamelde en dus levend 

 gezien heeft, merkt op in Prodr. Ed. I. p. 219: „een wel be- 

 grensde soort, die ofschoon Retzius en Smith haar met 

 S. fruticosa L. verwarden, door latere Zweedsche en En- 

 gelsche auteurs als zoodanig werd erkend; de eerste onder 

 den naam S. b i e n n i s Afz. ; deze daarentegen onder den 

 door ons aangenomen naam. Zij schijnt te verschillen van 

 S. herbacea: door haar tweejarigen levensduur, doordien 

 de stengelleden en die der laagste vertakkingen houtig ztjn, 

 gene verlengd, nauweiyks naar boven toe verdikt. Cfr. Eng. 

 Bot. t. 1691." V. d. B. voogt daar aan toe dat de inflorescenties 

 en de vorm der zaden in dit geslacht nog niet voldoende 

 onderzocht zyn, welke deelen misschien andere en betrouw- 

 baarder kenmerken zouden opleveren." En in het Verslag 

 van do byeenkomst in 1850 (Arch. 1. III. p. 129) zegt van 

 den Bosch nog nader dat het eene soort is instaande tus- 

 schen S. herbacea en fruticosa, dio door haren twee- 



