VIII PRAEFATIO 



nostris exspectamus: immo etiam ubi accuratius ad ipsa 

 sui auctoris verba fuit accessurus, in singulis modo addere 

 quaedam modo omittere, modo quae invenit ad suam vel 

 sui temporis consuetudinem dicendi more solito aceom- 

 modare haudquaquam veritus est, scilicet et dialogi ne- 

 cessitati et elegantiae sermonis consulturus. Atque quam- 

 vis nonnulla ex Varronis libris feliciter emendata esse 

 constet, ut p. 16, 18; 15, 17; 14, 23; 10, 15, in aliis tamen ca- 

 vendum fuit, ne testimoniis abusi Catoni obtruderemus, 

 quaeipsius Varronis viderentur esse. Velut quod p. 14, 25 

 prius adiciunt verbis codicis Marciani (id hoc modo 

 serito: <prius} bipalio uortito e. q. s. ex Varr. I 24, 4), id 

 iniuria factum esse censeo; immo Varro illud prius de 

 suo addidit, unde pendet, ut saepius, Plinius XVI 173. 

 Nec rectius ibidem v. 16inseritur exVarronis libr o nisi (ager 

 oleto conserundo, (nisi} qui in ventum favonium spectabit 

 et soli ostentus erit, alius bonus nullus erit), cum ex- 

 cerptor potius sermonem duriusculum (= ager oleto con- 

 serundo <scil. bonus est} qui in ventum favonium spec- 

 tabit et soli ostentus erit, alius bonus nullus erit) politiorem 

 reddiderit. De aliis locis quibusdam conferenda, quae 

 Paulus Weise p. HOsqq. exposuit, quamquam hic illic 

 aut erravit aut saltem non omni ex parte recte iudicavit. 

 Mira sane necessitudo inter cap. 124 (p. 52, 25sq.) et 

 Varronis I 21 intercedit: ubi quae Cato habeat de cani- 

 bus cum iam Pontedera monuisset sententiarum conti- 

 nuitatem turbare, ex Varronis verbis interpolata esse 

 Weise p. 114 contendere ausus est. Quae coniectura ut 

 primo sane obtutu arridet, ita re enixius perpensa Catonis 

 verba ex societate aliorum locorum qui per se non mino- 

 rem suspicionem moveant eximi et solvi posse nego. 

 Multo plura ex Catonis libro — ut taceam de Cicerone 

 qui in libro de senectute saepius illius verborum memor 

 fuisse videtur (cf. quae post Reinholdum Klotz adfert 

 P. Weise 1. s. s. p. 118) — Plinius in Historiam natu- 

 ralem transtulit: de cuius ratione praeter Weisium 1. s. s. 

 p. 120sqq. inprimis R. Reitzenstein ('Wochenschr. f. kl. 

 Philol.' a. 1888 p. 591sqq.) et F. Muenzer ('Beitrage zur 

 Quellenkritik der Naturgesch. d. Plin.' p. 12sqq., 55sqq., 

 74sqq.) sagaciter disputaverunt. Atque Plinii excerpta 



