IV PRAEFATIO 



Varronis. Nam quoniam et Politianum qui ipsum co- 

 dicem- inspexerat et discrepantiam scripturae in editione 

 principe adnotaverat, saepe rem neglegentissime egisse 

 constat neque in recentioribus codicibus veterem scriptu- 

 ram semper accurate expressam esse animadverti, ad fidem 

 Politiani examinandam et supplendam pluribus apographis 

 opus erat. Rem igitur tali modo institui: ubicumque con- 

 sentientibus omnibus vel plurimis apographis cum testi- 

 monio Politiani de scriptura archetypi constabat, hanc so- 

 lam posui; ubi autem discrepantia librorum manu scripto- 

 rum de fide Politiani dubitationem movebat vel etiam aperte 

 rectius in illis vetus scriptura servata erat, utramque lecti- 

 onem exhibui. qua in re quae Politianus e vetere libro 

 adnotaverat apposita nota nominis Pol., quae in principe 

 editione non mutata reliquerat, V nota significavi (pro V 

 posui u, ubi testimonio Politiani solius Merulae esse 

 scripturam editionis principis demonstratur), codicum deni- 

 que lectiones aut communi signo apogr. comprehendi aut 

 ubi singuli libri nominandi erant suis notis indicavi. Libri 

 autem quibus usus sum hi sunt: 



A = codex Parisinus 6884 A; 



b = codex Laurentianus 51, 2; 



c = codex Caesenas bibliothecae Malatestianae; 



f = codex Laurentianus 51,1; 



m=codex Mediceus vel Laurentianus 30, 10. 



Praeter libros manu scriptos adhibui editionem Victorii 

 anni 1541, qui unus post Politianum ipsum Marcianum co- 

 dicem usurpaverat et lectiones haud paucas in suam edi- 

 tionem receperat, alias in explicationibus adnotaverat: ex 

 qua editione non modo eas adnotationes adscivi, quibus 

 certa testimonia inerant, sed etiam ipsius contextus lecti- 

 ones haud paucas, quae quoniam in prioribus editionibus 

 non inventae sunt neque coniecturae editoris debentur, non 

 potuerunt non ex codice peti: has igitur ad apographorum 

 testimonia confirmanda addidi.' Haec igitur Keil: ex cuius 

 apparatu, quem in plerisque rebus mihi pro fundamento 

 fuisse moneo ita, ut ubi fieri posset ipsam adnotationis for- 

 mam non mutatam exhiberem, in libro Marciano sae- 

 pius duplicem fuisse propagatam scripturam perspicitur, 



