53 



het is daarom niet verrassend, bijv. in 't geslacht Tenthredo de geheele zaag uit 4 

 vrije deelen samengesteld te vinden. Vervolgt men deze angelgoot tot aan het punt 

 van aanhechting in het lichaam, dan blijkt zij alleen samen te hangen met de lang- 

 werpige plaat, maar daarmede is zij door twee verschillende inrichtingen verbon- 

 den. Vooreerst (fig. 5) draagt haar sterk gezwollen en met een traliewerk te ver- 

 gelijken uiteinde aan de beide zijden een klein gewrichtshoofd h, dat in de uithol- 

 ling van den sterk verdikten chitine-rand der oblonge plaat past, maar verder wor- 

 den er twee „chitine-bogen" B. (fig. 5) gevonden, die blijkbaar de voortzetting 

 zijn van den hier eindigenden rand der oblonge plaat en in de goot overgaan; ver- 

 volgt men ze tot zoo ver dan ziet men hoe de beide bogen (in de figuur zijn zij even 

 als de geheele kleppentoestel uit elkander geslagen) aan de naar elkaar toegekeerde 

 vlakten met borsteltjes zijn begroeid, waardoor zij als 't ware in elkander haken op 

 dezelfde wijze als de voor- en achtervleugels der wespen en bijen. Verder naar ach- 

 teren blijken zij het te zijn, die de twee ribben of railvormige stukken (fig. 5 en T,rr.) 

 waarover de styletten heen en weer glijden, vormen. Uit fig. 7, die eene dwarse 

 doorsnede van den geheelen angel is, is de gedaante van het gootvormig stuk in 

 het verder verloop te bepalen. Van de vergroeiingslijn der oorspronkelijke onder- 

 deelen is niets meer zichtbaar en eene (met bindweefsel los gevulde) holte H' ver- 

 loopt door hare geheele lengte; aan het vrije uiteinde is zij naar beneden gebogen 

 (fig. 4,^), met doorboord en van 3 zwakke kerf j es voorzien (fig. 3), eene merkwaardige 

 eigenschap der Cynipiden, wanneer men bedenkt dat bij alle andere daarop onderzochte 

 Vliesvleugeligen juist de styletten van weerhaken of insnijdingen zijn voorzien en 

 het gootvormig stuk geheel gaaf blijft. In de holte H' zijn twee fijne tracheën ge- 

 legen. De vorm der styletten of steekborstels (fig. 7,s) is ook het best uit de dwars- 

 doorsnede af te leiden. Het blijkt dat ook zij geheel hol zijn zonder echter aan het 

 eind doorboord te wezen; in het dus gevormd kanaal is ééne luchtbuis gelegen. De 

 verbinding der styletten met het inwendig geraamte is zeer merkwaardig. Uit fig. 

 5 toch blijkt dat elk stylet uit een versmelting van 3 fijne staafjes bestaat, waarvan 

 2 (fig. 5) vrij in 't lichaam eindigt, terwijl 1 en 3 samenhangen met het hoekstuk h; 

 het gewrichtshoofd van 1 vertoont beharing. Na hunne versmelting vormen zij 

 aanvankelijk één smal plaatje, dat eerst op eenigen afstand van de plaats der in- 

 planting de eigenaardige gedaante krijgt die in fig. 7 is afgebeeld op de dwars door- 

 snede. 



Men ziet in deze figuur hoe aan de bovenzijde der styletten eene groeve of gleuf 

 aanwezig is, welke nauwkeurig past op de ribbe van het gootvormig stuk en all'een 

 daarlangs kan verschuiven zonder dat eene zijdelingsche verplaatsing mogelijk is. 



Geen spoor van twijfel kan er bestaan omtrent den weg dien het ei moet volgen, 

 ofschoon hierover langen tijd onzekerheid heeft geheerscht. Boven is n.1. opge- 

 merkt dat de holten H' en hh (fig. 7), die respectievelijk de angelgoot en de styletten 

 doorboren, met bindweefsel zijn gevuld en bovendien blind eindigen; er blijft dus 

 niets anders over dan het kanaal k, boven door de goot, terzijden door de steek- 

 borstels begrensd. Mocht men hiertegen eenig bezwaar maken op grond van de 

 uiterste fijnheid van dit kanaal (de teekening 7 is naar 650-malige lin. vergrooting), 

 dan bedenke men hoe alle galwespeieren (ook die der inquilinen) van lange stelen 

 zijn voorzien (het eerst door Hartig waargenomen), die in een blaasje eindigen 

 waardoor de ei-inhoud verplaatsbaar is, en dat verder door de wijze van aanhech- 



