60 



worden toegepast, trachtte ik het antwoord te verkrijgen van de natuur zelve. In 

 welk opzicht, zoo vroeg ik mij af, verschillen de stammen die niet onderhevig zijn aan 

 zonnebarsten, terwijl zij op dezelfde plaatsen groeien waar de beuk dit wel is, van 

 die der laatstgenoemde boomsoort ? Door welk middel beschut de natuur de alleen- 

 staande boomen, die niet juist zooals de beuk in dichte bestanden behoeven te groeien, 

 tegen de zonnebarsten ? 



De eik en de berk schijnen het meest geschikt om zulke natuurlijke beschuttings- 

 middelen te leeren kennen, zij zijn de twee volgende: Bij den eik sterke dikte-groei 

 van de schors, onder vorming van een zeer dikke afstervende kurkhuid, die met de 

 jaren niet in zijdelingsche richting aangroeiende, door de dikker wordende hout- 

 cylinder spleten en kloven verkrijgt, waaraan de eik zijn welbekende ruwheid te 

 danken heeft. Dit ruwe pantser beschut het teedere daaronder gelegen cambium niet 

 alleen tegen de knagende tanden der viervoeters, maar tevens tegen den zonne- 

 brand. Bij den berk is het middel van een geheel anderen aard: een sneeuwwit 

 vlies kaatst het licht en de warmte zoo volkomen terug, dat het onderliggende levende 

 weefsel koel blijft en niet aan het gevaar van een doodelijke temperatuurstijging, ge- 

 volgd door uitdrogen, bloot staat. Later, als de berkestam ouder wordt, komt ook 

 nog de ruwe kurkschors te hulp. 



Voor een praktische navolging scheen alleen de wijze waarop de natuur den berk 

 beschut vatbaar. Was de gevolgtrekking goed, dan moest het witmaken ook de beuke- 

 stammen kunnen beschutten. Ik heb daarop bij verschillende personen, die met 

 boschbouw en boomteelt vertrouwd zijn, bericht ingewonnen en algemeen gehoord, 

 dat wit gekleurde beukestammen, zoo veelvuldig in lanen ter wille der paarden aan- 

 wezig, nimmer met zonnebarsten worden gezien. Daar ik nu bovendien vóór geruimen 

 tijd van afzonderlijke proeven gewag gemaakt heb gevonden, welke geheel onafhan- 

 kelijk van mijn gevolgtrekking tot het besluit hadden gevoerd, dat de witte kleur 

 werkelijk de beukestammen beschermen kan, zoo geef ik aan alle belanghebbenden 

 met vertrouwen den raad, de gezonde stammen der juist geplante jonge beuken, voor 

 zoover zij op de aangeduide gevaarbrengende plaatsen gezet worden, van den grond tot 

 daar waar de kroon den stam beschaduwt, met witkalk te laten witten. Het gebruik 

 van lood- en zinkwit moet natuurlijk worden vermeden. 



Eigenlijk zou het kalken alleen aan de zuidzijde noodig zijn, maar het is voor- 

 zichtiger ook de andere zijden te bestrijken. Zijn de zonnebarsten reeds aanwezig, 

 dan is het wel is waar zeer wenschelijk, die, in overeenstemming met het gebruik, 

 met teer te bestrijken, om de bovengenoemde houtparasieten den toegang onmogelijk 

 te maken. Maar door het teren wordt het gevaar voor het ontstaan der zonnebarsten ver- 

 groot, omdat de donkere kleur tot nog sterker verwarming en uitdroging aanleiding 

 geeft dan het grauw van den stam. Het is dus dubbel wenschelijk ook de geteerde wond- 

 vlakten der beukestammen door een dikke laag witkalk te beschermen. 



