84 



Bedenkt men daarbij dat de plant bestand is tegen groote zomerhitte en een 

 zeer droog klimaat, dan is het zeker niet overdreven optimistisch om daarvan, 

 zooals Aaronsohn dit doet, zelfs uit een praktisch oogpunt groote verwach- 

 tingen te koesteren: „De landen die grenzen aan de vindplaatsen van T. dicocciim 

 dicoccuides verdienen nauwkeurig verder onderzocht te worden. Wij behooren nauw- 

 keurig bekend te worden met de verspreiding der talrijke vormen, hun levensge- 

 schiedenis en hun bestuiving. Dit zal ons gelegenheid geven, nieuwe kultuurvormen 

 voort te brengen, waarvan de beteekenis thans nog onmogelijk overzien kan worden. 

 Zij die weten wat tegenwoordig gedaan wordt op het gebied der voortbrenging van 

 nieuwe rassen door selektie en kruising, zullen erkennen dat thans in de tarwekultuur 

 een revolutie mogelijk is geworden door het gebruik dezer wilde vormen. Ik geloof 

 dat de hoop gewettigd is, dat daardoor nieuwe rassen zullen kunnen worden ver- 

 kregen, bestand tegen de droge klimaten van Algiers, Tunis, Syrië, Egypte, Turke- 

 stan en Amerika. 



Gelukt het rassen voort te brengen die op deze zoo uitgestrekte territoriën 

 slechts 1 bushei per acre meer opbrengen dan thans het geval is, dan zal de wereld- 

 produktie zeer belangrijk toegenomen zijn. 



Daarom is de studie van de wilde typen der granen niet alleen van historisch 

 en botanisch belang; het is een vraagstuk van praktische, van economische, van 

 sociale beteekenis. Het geldt de voortbrenging van meer brood tegen een geringeren 

 prijs en op plaatsen waar dit tot nu toe onmogelijk was." 



Bedenk't men hierbij, dat reeds in het tweede jaar der proefneming te Pop- 

 pelsdorff, volgens de woorden van Aaronsohn, aren zijn verkregen ,,met 

 zwaardere en schoonere zaden dan die onzer kultuurtarwen", dan vraagt men 

 zich af of hier niet gezichtspunten zijn geopend, welke ook de aandacht van den 

 Nederlandschen landbouwer overwaard zijn. In elk geval zijn zij dit zeker uit het 

 oogpunt van wetenschappelijken landbouw en het ware te wenschen, dat ook aan 

 de Landbouwschool te Wageningen, proeven in deze richting genomen werden, 

 gelijk dit reeds sinds September 1907 aan de landbouwschool te Bonn geschiedt. 



Het voorafgaande geeft nog tot de volgende beschouwingen aanleiding. 



Daar het geheel tegen de verwachting der botanisten gebleken is, dat de em- 

 mer in het wild voorkomt in een toestand, die niet zeer veel verschilt van sommige 

 kultuurvormen, rijst allereerst de vraag, of het wel zoo zeker is, dat de zes overige 

 kultuurtarwesoorten -inderdaad van het wilde tweekoorn afstammen, gelijk boven 

 is ondersteld. Zoude het bijvoorbeeld niet mogelijk zijn, dat de spelt ook thans nog 

 in het wild voorkomt? Daarvoor bestaat zelfs een historische grond, want L a- 

 marck (Encyclopédie méthodique II, pag. 560, 1786) geeft inderdaad op, dat 

 dit het geval is en wel in Perzië. Ook Ascherson en Graebner sluiten 

 zich bij die opvatting aan (Synopsis Bd. II, pag. 676, 1898 — 1902). 



Een der gronden, die ten gunste daarvan spreken is het feit, dat de korrels 

 bij de spelt in het kaf besloten blijven en de halm bij het dorschen in leden uit- 

 eenvalt, gelijk dit bij alle wilde granen het geval is, wilde emmer niet uitgezonderd. 

 Ware het mogelijk het bewijs te leveren, dat de mededeeling der Encyclopédie op 

 waarheid berust en de wilde spelt terug te vinden, dan zou dit ongetwijfeld van 

 niet minder belang zijn dan de ontdekking van de wilde emmer. De uitzending eener 

 botanische expeditie tot het opsporen dezer plant ware zeer gewenscht en een taak. 



