Appendix F. 



Article published by Professor S. Hoogewerff on the occasion of 

 the silver jubilee of Beijerinck's professorship. *) 



PROF. IR. DR. M. W. BEIJERINCK. 1895—1920 



Het 25-jarig jubileum van prof. Beijerinck op 1 Juli 1920 mag in De Ingenieur 

 niet onbesproken blijven. Immers, hoewel hij in de eerste plaats botanicus is, houdt 

 zijn werkzaamheid in haar aard en ontplooiing zoo nauw verband met de techniek 

 in ruimen zin, dat ook in dit tijdschrift Beijerinck's 25-jarig professoraat aan de 

 P. S. en T. H. met een kort woord herdacht moge worden. Dit geschiede zonder vooruit 

 te loopen op uitvoerige beschouwingen over zijn wetenschappelijke verdiensten en 

 zijn werken, beschouwingen, welke zeker van bevoegder hand dan de mijne zullen 

 worden gegeven, als hem, ter gelegenheid van zijn 70-sten geboortedag, in Maart 

 1921, op meer afdoende wijze en in ruimen kring de hem toekomende hulde zal worden 

 gebracht, waartoe de plannen in voorbereiding zijn. 



Beijerinck werd geboren te Amsterdam 16 Maart 1851. Hij doorliep de H.B.S. 

 5-j. c. en studeerde daarna aan de Polytechnische School voor technoloog, tegelijker- 

 tijd met J. H. VAN 't Hoff, met wien hij te Delft nauwe vriendschapsbanden sloot 

 en dezelfde kamers bewoonde. In 1872 verkreeg hij het diploma van technoloog, om 

 daarna onder Suringar te Leiden botanie te gaan studeeren'). Reeds vóór zijn pro- 

 motie vinden wij hem aan de Landbouwschool te Wageningen als docent in dat vak. 

 In 1877 behaalde hij den graad van doctor in de wis- en natuurkunde, na verdediging 

 van zijn proefschrift: ,, Bijdrage tot de morphologie der plantengallen". De talentvolle 

 jeugdige botanicus, die tevens bleek een uitnemend docent te zijn, zette zijn weten- 

 schappelijke onderzoekingen met ijver voort, en reeds in 1884 werd hij tot lid der 

 Kon. Akademie van Wetenschappen (Wis- en Natuurkundige Afd.) gekozen, in 

 wier werken reeds voordien tal van belangrijke verhandelingen van zijn hand waren 

 verschenen. Alles wees er op, dat voor hem de academische loopbaan zich spoedig 

 zou openen. 



Doch door de breede opvattingen en den juisten blik van J. C. van Marken, 

 directeur der Ned. Gist- en Spiritusfabriek te Delft, werd reeds in 1885 Beijerinck 

 verbonden aan die toen nog in de jaren der kinderziekten verkeerende onderneming; 

 in een tijd dus toen wetenschappelijke hulpkrachten in de Nederlandsche industrie 

 nog nagenoeg onbekend waren. In een voor hem gesticht bacteriologisch laborato- 

 rium kon hij zijn groote gaven geheel wijden aan de bevordering der gistingsindustrie, 

 waarbij hem echter volledige vrijheid in de keuze zijner onderzoekingen werd gelaten. 



Het zij mij vergund hier uit de Fabrieksbode van 1 1 April 1885 de nobele woorden 

 aan te halen, waarmede van Marken, in een uitnemend geschreven artikel — popu- 

 lair in den goeden zin — getiteld: ,, Bacteriologie", Beijerinck's komst aan de Gist- 

 en Spiritusfabriek en de daarvan te koesteren verwachtingen vermeldt. 



„Een jong geleerde, maar die zijn sporen op het gebied der natuurwetenschap 

 reeds heeft verdiend, de heer dr. M. W. Beijerinck, heeft het niet beneden zijn weten- 

 schappelijke waardigheid geacht, de taak van een von Moltke in ons nijverheids- 

 bedrijf te aanvaarden. Hij heeft gemeend hier een bij uitnemendheid rijk veld van 

 onderzoek te vinden. Hij verwacht van de navorsching der geheimen, die hier ver- 

 borgen liggen, hoogere bevrediging — de bevrediging van den ernstigen natuuronder- 

 zoeker — dan enkel die van het stoffelijk voordeel, dat wij als een gevolg van zijn 

 arbeid voor onze onderneming mogelijk achten en waarop wij hopen." 



i) ' Beijerinck vormde met J. H. van 't Hoef en A. A. W. Hubrecht het drietal, 

 ten wiens gunste Thorbecke het veel bestreden besluit wist uit te lokken tot toelating 

 tot de studie in de wis- en natuurkunde aan de universiteit, ruim 30 jaar vóórdat 

 de wet-LiMBURG voor het einddiploma H.B.S. 5-j.c. die bevoegdheid erkende. De 

 geschiedenis heeft bewezen, dat het drietal het gunstbetoon waard was. 



*) Reprinted from "De Ingenieur" 35, 482, 1920. 



