Appendix G. 



Address delivered by Professor G. van Iterson Jr. on March 16th, 

 1921 on the occasion of the seventieth anniversary of Beije- 

 rinck's birthday. *) 



JUBILEUM PROFESSaR BEIJERINCK 1851 — 1921 



In de laatste periode van zijn rijke wetenschappelijke loopbaan legde de grondleg- 

 ger onzer moderne bacteriologie, Louis Pasteur, zich in hoofdzaak toe op de studie 

 der infectieziekten van de dieren en den mensch. De resultaten, die hij wist te ver- 

 krijgen bij de bestrijding van het miltvuur en vooral van de hondsdolheid werden 

 door de geheele wereld — en terecht — met bewondering aanschouwd. Toen nu de 

 Duitsche arts Robert Koch in 1882 de tuberkelbacil als bewerker der tuberculose en 

 in 1884 de kommabacil als oorzaak der cholera kon aanwijzen en deze vondsten wel- 

 dra door de ontdekking van vele andere mikroskopische bewerkers van menschelijke 

 en dierlijke ziekten werden gevolgd, begon zich langzamerhand het begrip ,, bacterio- 

 logie" vast te koppelen aan dat van ,, ziekteleer". 



Men zag daarbij geheel over het hoofd, dat de eerste onderzoekingen van Pasteur 

 op bacteriologisch gebied, onderwerpen van geheel anderen aard betroffen. In 1857 

 had hij aan de Akademie van Wetenschappen te Parijs een verhandeling over melk- 

 zuurgisting overhandigd, weldra gevolgd door onderzoekingen over het alcohol- 

 ferment, de boterzuurgisting en de azijnbacteriën. Maar dit alles trok alleen in zeer 

 beperkten kring de aandacht. Slechts langzaam is in latere jaren het begrip door- 

 gedrongen, dat naast de leer der pathogene mikroben een volkomen gelijkwaardige 

 studie-richting staat, die de rol der mikro-organismen in de huishouding der natuur 

 tot object van onderzoek heeft. Maar geenszins is het nog van voldoende bekendheid, 

 hoe veelomvattend deze studierichting is, hoe de gezonde mensch aan mikroben- 

 werkingen zijn bestaansmogelijkheden dankt, hoe de stof- en energieomzettingen, door 

 de mikro-organismen in de natuur teweeggebracht, qualitatief en quantitatief 

 niet onderdoen voor die, welke in het planten- en het dierenrijk tezamen verloopen. 



Wij weten thans, hoe de voortdurende kringloop, welke de koolstof, zuurstof, 

 waterstof, stikstof en zwavel moeten doorloopen, om het telkens zich vernieuwende 

 leven de noodzakelijke bouwstoffen en de onmisbare energievormen toe te voeren, 

 onafscheidelijk verbonden is aan de werkingen van de algemeen om ons heen vocm-- 

 komende, laagst georganiseerde wezens. Sedert het koolzuurgehalte van onzen atmos- 

 pheer aan nauwkeurige bepalingen werd onderworpen — dat is reeds meer dan 100 

 jaren — is daarin geen verandering geconstateerd. Dat dit gehalte in den loop van 

 eeuwen constant moet zijn gebleven, is ook wel indirect te besluiten, omdat reeds een 

 betrekkelijk kleine verandering in dat lage koolzuurgehalte het geheele beeld der 

 vegetatie op onze aardoppervlakte zou wijzigen, ongetwijfeld een belangrijke ver- 

 andering in de oogstopbrengsten zou veroorzaken en zeer waarschijnlijk zelfs een 

 groote wijziging der klimaten zou meebrengen. Die opvallende gelijkmatigheid in het 

 voor de planten onmisbare koolzuur — de koolstofbron, waaruit alle leven op aarde 

 put — is slechts mogelijk door de activiteit van mikroben, die naar schatting jaar- 

 lijks meer dan honderd billioen K.G. organische materie afbreken tot eenvoudige 

 stoffen en de koolstof weer als koolzuur aan de atmospheer teruggeven. 



Dat de planten op het grootste deel van onze aardoppervlakte ook in den bodem 

 de zeer speciale en engbegrensde mogelijkheden tot ontwikkeling hunner wortels en 

 tot opname der, naast de koolstof noodige, elementen vinden, is eveneens uitsluitend 

 aan een samenstel van zeer merkwaardige mikrobenprocessen te danken. Wij hebben 

 langzamerhand de zekerheid gekregen, dat de verscheidenheid der chemische om- 

 zettingen, die in den bodem voortdurend naast elkander onder den invloed van mi- 



*) Reprinted from Vakblad voor Biologen 2, 1921 (Special number) ; a German trans- 

 lation has appeared in Zeitschr. f. techn. Biol. 9, 235, 1921 . 



