Saxifraga. — Sect. 7. Nepbrophyllum. — § 4. Sibiricae. 273 



supei-iora breviter petiolata vel subsessilia, plus minusve cuneatim angustala, 3 — 5-fida, 

 summa integra, ovata usque lanceolata. Inflorescentiae rami flore terminali normali 

 vel rudimentario inslructi, bulbillifcri; pedicelli flore longiores, glanduloso-villosi; calycis 

 receptaculum semiovoideum, breviter glanduloso-pilosum, sepala patentia, ovata vel oblongo- 

 ovata, 2,5 — 3,2 mm longa, 1,5 — 2,2 mm lata, obtusiuscula, margine ac exlus plus 

 minusve breviter glanduloso-pilosa, trinervia, nervis sub apice saepe in verruculam con- 

 fluentibus; petala obovato-oblonga, inferne cuneata, 8 — I 3 mm longa, 3,5 — ö mm lata, 

 sepalis 2,5 — 4-plo longiora, apice emarginata, basi non unguiculata, trinervia, alba; 

 stamina sepalis subaequilonga usque duplo longiora; ovarium subsuperum oblongo- 

 ovoideum in stilos circ. i mm longos graciles stigmate majusculo coronatos sensim 

 attenuatum. Capsulae nunquam reperiuntur. 



Nota 1. Flos terminalis saepe zygomorpbus petalis 2 quam reliqua l'/i-plo majoribus. 



Nota 2. Flores plerumque proterandri, rarius proterogyni (Grönland). 



Nota 3. Flores feminei staminum antheris ad glandulas reductis in Groenlandia occiden- 

 tali atque in insula Spitzbergen a clis. Andersson et Hesselmann observati sunt; cl. Lind- 

 mark flores staminibus pistillum aequantibus instructos vidil. 



Nota 4. Fructus maturi nondum cogniti sunt. 



Nota 5. Specics late distributa imprimis in regionibus arcticis magniludine et bulbillorum 

 evolutione, etiam floribus normalibus aborientibus variat. Clima arcticum vel nivale Alpium 

 florum degencrationem efficere, dubitari non potest. Quamquam specimina valde numcrosa 

 magnitudine diversissima vidimus, specimen nulluni capsulis maturis instructum invenimus, non 

 solum regionum arcticarum, ad etiam alpium mcridionalium. Ktiam in Alpium meridionalium 

 speciminibus flos terminalis rudimentarius saepe occurrit. 



Conspectus formarum. 



A. Caulis apice flore normali instructus. 



a. Caulis simplex, apice uniflorus. 



ct. Caulis humilis, 2,5 — 4 cm altus f. I. I/umilis. 



ß. Caulis 10 — 35 cm altus f. 2. simplicissima. 



* Tota planta atropurpurascens subf. atropurpurascens. 



b. Caulis superne ramosus, ramis unifloris f. 3. ramosa. 



B. Caulis apice flore depauperato vel aboriente instructus. 



a. Bulbilli in planta matre folia haud producentes. 



ct. Flos terminalis rudimentarius petalis quam sepala bre- 



vioribus f. 4. cryptopetala. 



* Tota planta atropurpurascens subf. atropurpurascens. 



ß. Flos terminalis rudimentarius, plerumque sterilis, hul- 



billis instructus . f. 5. bulbillosa. 



b. Bulbilli in planta matre folia parva producentes ... f. 6. phyllomana. 



f. \. humilis Lange msc, Kold. Rosenvinge in Meddelelser om Grönland III. 

 (1892) 678. — Humilis, 2,5 — 4 cm alta, uniflora, in axillis bulbillifera, tota planta 

 atrorubens. Folia crassiora quam in formis typicis. — Fig. 63 0. 



Verbreitung: In den arktischen Gebieten, z. B. Spitzbergen, Grönland häufig. 



Subf. lusus Ekstamii Engl, et Irmsch. — Petala 6, quorum sextum ad bulbillum 

 in sepali unius axilla orientem pertinuit. , 



Verbreitung: Von Kkstam (Einige blütenbiologische Beobachtungen auf Spitz- 

 bergen [l 898 p. 16 auf Spitzbergen beobachtet. 



f. 2. simplicissima Ledeb. Fl. alt. II. (1830) 122. — S. cernua ct. Linnaeana 

 Seringe in ÜC. Prodr. IV. (l 830) 36. — Caulis floriferus simplex, uniflorus, 10 — 

 35 cm longus, normaliter bulbilliferus. — Fig. 64//, 65 J — M. 



Verbreitung: Die allgemein verbreitete, häufigste Form. 



f. 3. ramosa Gmel. Flora sib. IV. (1769) 162, n. 74; Gaudin, Fl. helvet. III. 

 (1828) 105; Ledeb. Fl. altaica IL (1830) 122; Engl. Mon. Gatt. Sax. (I87J) «07.— 

 S. cernua L. ß. pauciflora et y. prolifcra Sternb. Rev. Sax. Suppl. IL (1831 30. — 



A. Engler, Das Pflanzenreich. IV. (Kmbryophyta siphonogamai 117. Saxifrmga. |,s 



