Ι. - § 9• Diogenes e Velemento aria 87 



Nelle diverse sue asserzioni che riguardano i vari 

 fenomeni naturali Diogenes si mostra chiaramente come 

 un continuatore della scuola ionica. Se in alcuni casi però 

 egli sviluppa maggiormente alcime particolarità ciò avviene 

 perchè egli risente delle dottrine e delle osservazioni più re- 

 centi ; deve affermarsi però anche qui che nel suo insieme 

 egli non presenta una originalità propria e quindi offre poco 



Fr. 4 : ετι δε προς τούτοις καΐ τάδε μεγάλα σημεϊα. 

 άνθρωποι γαρ καΐ τα άλλα ζωα άναπνέοντα ζώει τω αέρι. 

 καί τοΰτο αύτοις καΐ ψυχή έστι και νόησις, ως δεδηλώσεταί 

 εν τηδε τη συγγραφή εμφανώς, καί εάν τοΰτο άπαλλάχθη» 

 αποθνήσκει και ή νόησις έπιλείπει. 



(Oltre le già ricordate si hanno anche le seguenti im- 

 portanti prove. Gli uomini e gli altri animali vivono respi- 

 rando 1' aria. E questa è per essi 1' anima e la forza del pen- 

 siero, come si mostrerà ancora chiaramente in questo scritto ; 

 e quando se ne separa, allora essi muoiono e la forza del pen- 

 siero svanisce). 



Nel seguente lungo frammento (fr. 5) Diogenes poi, 

 dopo avere magnificato 1' aria come un dio, onnipresente, 

 onnipotente, che tutto guida e tutto comanda, distingue 

 le diverse specie di arie che esistono : και μοι δοκεϊ το τήν 

 νόησιν έχον είναι ό άήρ καλούμενος υπό των ανθρώπων, και 

 υπό τούτου πάντας καί κυβερνάσθαι και πάντων 

 κρατεί ν αυτό γάρ μοι τοΰτο θεός δοκεϊ είναι καί έπΙ 

 παν άφϊχθαι καί πάντα διατιθέναι καί έν παντί 

 έ ν ε ϊ ν α ι. και Ιστιν ουδέ εν δ τι μη μετέχει τούτου* με- 

 τέχει δε ουδέ εν ομοίως το έτερον τω έτέρω, άλλα πολλοί 

 τρόποι και αύτοΰ του αέρος και της νοήσιός είσιν εστί γαρ 

 πολύτροπος καΐ θερμότερος καί ψυχρότερος καί ξηρότερος 

 και υγρότερος καί στασιμώτερος καΐ όξυτέρην κίνησιν 

 ^χων, και άλλα πολλαΐ έτεροιώσιες ενεισι και ηδονής καΐ 

 χροιής άπειροι, καΐ πάντων των ζώων δε ή ψυχή το 

 αυτό έστιν, άήρ θερμότερος μέν τοΰ εξω έν φ έσμεν, του 

 μέντοι παρά τω ήλίω πολλον ψυχρότερος, δμοιον δέ τοΰτο 

 το θερμον ούδενος των ζώων εστίν (έπεί ουδέ των ανθρώπων 

 άλλήλοις), άλλα διαφέρει μέγα μέν ου, άλλ' ώστε παρα- 

 πλήσια είναι, ου μέντοι γε άτρεκέως γε ομοιον ουδέν οΙόν 



