§ 7• 



Ι PRINCIPI dell' ACUSTICA. Le CORDE VIBRANTI E LE 

 NOTE MUSICALI. 



« Haec igitur maxime causa iuit, ciir relieto aurium 

 iudicio Pythagoras ad regularum momenta mi- 

 graverit, qui nullis humanis auribus credens, quae par- 

 tim natura, partim etiam exstrinsecus accidentibus per- 

 mutantur, partim ipsis variantur aetatibus, nullis etiam 

 deditus instrumentis, penes quae saepe multa varietas 

 atque inconstantia nasceretur, dum nunc quidem si nervos 

 \^elis aspicere vel aer umidior pulsus obtunderet vel siccior 

 excitaret vel magnitudo chordae graviorem redderet so- 

 num vel acumen subtilior tenuaret vel alio quodam 

 modo statum prioris constantiae permutaret, et cum idem 

 esset in ceteris instrumentis, omnia haec inconsulta mi- 

 nimaeque aestimans fidei diuque aestuans inquirebat, 

 quanam ratione firmiter et constanter consonantiarum 

 momenta perdisceret. Cum interea divino quodam nutu 

 praeteriens fabrorum officinas pulsos malleos exaudit ex 

 diversis sonis unam quodam modo concinentiam perso- 

 nare. Ita igitur ad id, quod diu inquirebat, adtonitus 

 accessit ad opus diuque considerans arbitratus est di- 

 \^ersitatem sonorum ferientium vires efficere, atque ut 

 id apertius conliqueret, mutare inter se malleos impe- 

 ra vit. Sed sonorum proprietas non in hominum lacertis 

 haerebat, sed mutatos malleos comitabatur. Ubi id igitur 

 animadvertit, malleorum pondus examinat, et cum quin- 

 que essent forte malici, dupli reperti sunt pendere qui 

 sibi secundum diapason consonantiam respondebant. Eun- 

 dem etiam, qui duplus esset alio, sesquitertium alterius 

 conprehendit, ad quem scilicet diatessaron sonabat (i). 



(i) diatessaron = quarta ; diapente = quinta. 



