II. - § IO. La via lattea 325 



δρόμον. τι,νές δέ κατοπτρικήν είναι φαντασίαν του ηλίου 

 τάς αύγας προς τον ούρανον άνακλώντος, όπερ κάπΐ της 

 ίριδος έπΙ των νεφών συμβαίνει. — Confr. anche Ari- 

 STOTELEs {meteorol. I, 8) : των μέν ούν καλουμένων Πυθα- 

 γορείων φασί τίνες όδον είναι ταύτην οΐ μέν των έκπε- 

 σόντων τινός άστρων κατά τήν λεγομένην επί Φαέθοντος 

 φθοράν, οΊ δέ τον ήλιον τούτον τον κύκλον φέρεσθαί ποτέ 

 φασιν, οίον ούν διακεκαΰσθαι τον τόπον τούτον ή τι τοιούτον 

 άλλο πεπονθέναι πάθος υπό της φοράς {Diels pone φθοράς] 

 αύτοΰ. Questa opinione è attribuita in Achilleus {Eisag. 24) 

 [derivata da Poseidonios] ad Oinopides di Chios: έτεροι 

 δέ φασιν, ών έστι και Ο ivo πί δη ς ο Χίος, δτι πρότερον 

 δια τούτου έφέρετο ό ήλιος, δια δέ τα Θυέστεια δείπνα 

 άπεστράφη καί τήν έναντίαν τούτφ πεποίηται περιφοράν, 

 ήν νυν περιγράφει ό ζωδιακός. 



[Questo Achilleus, dal quale è stato riportato il passo 

 che precede, è uno dei numerosi commentatori di Aratos. 

 Da SuiDAS egli fu confuso con Achilleus Tatios (V sec), 

 il noto autore di un romanzo erotico. Perciò spesso anche 

 all'autore dell' εισαγωγή εις τά Άράτου φαινόμενα viene er- 

 roneamente aggiunto 1' appellativo Tatios. Il commentatore 

 Achilleus visse verso la fine del II sec, ο il principio 

 del ITI sec. dell'era volgare (E. Rohde e Diéls), ο anche 

 più tardi, cioè verso il 300 (Guenther). In ogni modo egli 

 è citato da Julius Firmicus (nel 40 decennio del IV secolo).] 



