III. - § 7. ArtsMeles ed i ìogoì di Zenoìi 439 



Il passo di Aristoteles è, invero, alquanto oscuro, 

 e, sopratutto, di una brevità e di una concisione che, se 

 erano facilmente concepibili in un tempo nel quale lo 

 sviluppo dei logoi di Zenon era ben noto a tutti, adesso 

 invece sono di un grave ostacolo alla retta compren- 

 sione di essi. Il passo nel quale Aristoteles stesso ci 

 rimanda a proposito dal primo logos, poco ci dice rispetto 

 al pensiero vero di Zenon, e non è che un ragionamento 

 per cercare di uscire dalle strette di una contradizione (3). 

 Aristoteles ci dice infatti che bisogna distinguere due 

 specie di infiniti, quelli per quantità e quelli per divi- 

 sione. Passare in un tempo finito uno spazio infinito per 

 quantità è impossibile. Ma si può bene passare in un 



παρ* έκαστον γινόμενον των Γ δσον περί. των Α, ως 9"^*'^''» 

 δια το αμφότερα ϊσον χρόνον παρά τα Β γίγνεσθαι. 



Vedi anche S ί m ρ 1., 1019, 3- • ό μεν ούν λόγος τοιού- 

 τος έστιν εύηθέστατος ών, ως φησιν Εΰδημος δια το προ- 

 φανή τον παραλογισμον εχειν.... τα γαρ άντικινούμενα 

 άλλήλοις ισοταχή διπλασίαν αφίσταται διάστασιν εν τω αύτω 

 χρόνω, εν ω το παρά ήρεμοΰν κινούμενον το ήμισυ διίσταται, 

 καν ισοταχές έκείνοις f). 



La figura data da Alexandros è 



A όγκοι έστώτες — 



Α A A A 



Β Β Β Β > 



< Γ Γ Γ Γ 



Ε. 



Β όγκοι κινούμενοι άπό 

 του Δ επί το Ε — Γ 

 δγκοι κινούμενοι άπό του 

 Ε επί το Δ — Δ αρχή Δ 

 του σταδίου — Ε τέλος 

 του σταδίου. 



(3) Α r i S t ., Phys., 

 VI, 2 (9) : διό και 6 Fig. 16. 



Ζήνωνος λόγος ψευδός 



λαμβάνει το μή ένδέχεσθαι τα άπειρα διελθεΐν ή άψασθαι 

 των άπειρων καθ' εκαστον έν πεπερασμένω χρόνω. διχώς 

 γαρ λέγεται καΐ το μήκος και ό γρόνος άπειρον, καΙ 

 δλως παν το συνεχές, ήτοι κατά διαίρεσιν ή τοις έσχάτοις. 

 των μεν ούν κατά ποσόν απείρων ουκ ενδέχεται άψασθαι έν 

 πεπερασμένω χρόνω, των δε κατά διαίρεσιν ενδέχεται* και γαρ- 



