ΠΙ. - § IO, Αρρ. // de victu 477 



RAKLEiTOS nei Vorsokratiker del Diels come Itnitationen. 

 Non è fuori luogo accennare qui brevemente ad alcuni dei 

 concetti espressi in questi antichi scritti medici. 



Nel 50 cap. del περί διαίτης (ι) si parla dell' eterna 

 rivoluzione delle cose : tutto, l' umano ed il divino, muta 

 continuamente, in modo che tutto è insieme la stessa, e non. 

 è la stessa cosa (2) . Questo continuo mutamento viene con- 

 siderato anche nel cap. 6, e riferito più specialmente ai mu- 

 tamenti ed all'accrescimento degli uomini. Nel cap. 7 si 

 viene a parlare più specialmente della nutrizione. Questa 

 deve contenere tutte le parti necessarie all' accrescimento 

 dell' uomo, perchè altrimenti questo non si verificherebbe (3). 

 Nella natura (cap. 8) si verifica un continuo cambiamento 

 di posto, una separazione ed un miscugho. Il feto (cap. 9) 

 è formato dal fuoco che consuma 1' umido e soHdifica certe 



(i) E. LiXTRÉ : Ouevres complètes d'Hippocrate. Voi. VI, 

 p. 466 ; H. Diels, Vorsokratiker, 12 C. i. 



(2) χωρεί Sk ττάντκ χαί θεΐχ χαϊ k-jBpuizivx άνω x«t χάτω ίμα^ό[/.ε•>χ ' 

 /ίμέρ-η χαΐ vjfpòvn επΙ το //.ήχιστοκ καΐ βλάχίττον • ο)ζ jsXvjvnj έπΙ το /λήχιτΓον 

 χ«1 Ιλάχίστον, πυρός• ίψοίοζ y.ca Οδκτος", < ούτως > νίλίΓς• ΙπΙ τα (j.ocìtpOTOCTOv νχι 

 (SpayUTaTOv. πάντα ταύτα χαί ου τχ χυτά • γάος Ζηνί, σκότος• 'A.iS'n, ^άος 'Aio*?, 

 σχότος Tifivi • yotra χεΐνα ώδε καΐ τάδε χεΐσε, πατάν ώρην, πασαν ywprjv, δι«- 

 τιρησσομίν» χεΐνά τε τά τϋνδε τάδε τ' αυ τα κείνων, και τα //,έν πρηττουσιν, οΰκ 

 οίδαιτιν, α. Si ού πρησσουσ',, οοκέουτίν ziSivott • κα'ί τά /itiV hpioMifJy o-j '/«νώσκουσίν, 

 άλλ' ωμωζ αυτοΐτι πάντα '/ινεταί δι' άνά'/κιιν θεί/ιν καΙ ά (3ούλοντ«{ καΐ α ^χή 

 |39ύλοντα£. ^Ό'^ώντων τε εκείνων ώδε τωνδέ τε κεΐσε (;Όμμΐ7•/ομίνο>ν προς άλληλα, 

 τήν πεπρω/Λενϊΐν y.otpw εκαστον έκπληροΐ καΐ έπΙ το μΛζον χαί επί τό μείο-^. 

 ψθορΎ) δέ πάσιν άπ' άλλ•/5λων, τω μίζανι υπό του μιίονος και τω μύον. άπο τοί5 

 /Λέζονος, αΰξη τε τω μϊζο-Η από τοϋ ελάσσονος• και τω έλάσσονί άπο τβϋ //.έζρνος•. 



(3) άνά•/κ») δέ τα μέρζκ εχειν πάντα τκ έτίόντα * ούτινος• '/«ρ μ.Ύΐ svi/.»j 

 μοΧρα. έξ αρχής, ούκ αν «ύςηβεί»! οΰτε πολλής τροπής έπίούσης• ούτε ολί•/ης• • ού 

 yàp εγει το προσαυξό/;.ενον. ενόν δε πάντα αύξεται εν χώρ^Ι tìj έωυτοΰ εκαστον, 

 τρογΆς έπιούσνις• άπο ύδατος• ξηροΰ και πυρός• ύ•/ροϋ, χαί τα /ΐ/.έν εσω ^ικζομίψης 

 τα δέ εξω, ώσπερ ot τέχτονες• το ξύλον τζρίουσα ' ò μϊν ελx^lJ ό δε ώθεϊ τ&ιύτό 

 τιοίοΰντες•. κάτω δέ πιεζόντων άνω έρπει • ού -/άρ αν παρά < καιρόν > δέχοιτο 

 κάτω ιέναι • lìu δε ^ίάζηται, παντός• ά/Λαρτήσετ«ι " τοιούτον τρογ•η »νθρώπο•υ • το 

 ^.εν έλκει, το δέ ώθεΙ • εσω δέ |3ιαζο/Αενου ^ξω ipnsi, ην δέ |3ιήται παρά καιρόν, 

 παντός άποτεύξετα*. 



