DISSERTATION M. P. E. A. S. 



2i5 



sit CD, et reliquii AC l)isece(ur in B. Ducatur ad secundam paral)oleM 

 tangens ad punctiim F recta FH, quai in eodem puncto H cuni axe con- 

 veniet, non soluin ex vi propositionis prsecedentis, sed quia, ex natura 



G F 



istarum parabolarum, in utràque recta EA est ad rectani EH ut 2 ad 3, 

 ex superius domonstralis. 



Aïo 



((uadraluni VV. esse ad quadratuni KII 

 lit est dimidia rectse AH ad rectam E(i. 



Jam enini, in propositione III Disscrlatiunis, denionstratuni est 



(]uadraliMii (!E esse ad qiiadrntiim EH ut est recin \|{ ad rectani E(", : 



('rgo, suinptis antecedentiuni dimidiis, erit 



ul (piadralum EF, 



(|uod sup[)osuimus esse diniidiiiin (iua<lrati GE, 



ad (|uadraluiu EH, ila dimidia recta- AB ad reclaiii (iE 



Probabimus pariter, si recta FE sit potestate subtripla recla' GE, 

 lioc est, si (]uadratum FE sit subtriplum quadrati GE, esse 



ut quadralum FE ad quadratuni EH, 

 ita lertiani partem recta" AB ad reclain (iE; 



et sic de subquadruplo, subquintuplo et reliquis in infiniliiin. 

 QuuM autem, in ratione subdupla, probaverimus esse 



ut quadratuni FE ad quadratuni EH, ita diniidiani AB ad roetam <!E, 



